Θα είχε τόσο σουξέ το σίριαλ της «Κιβωτού», αν ο επικεφαλής της δεν ήταν ιερωμένος; Η αλήθεια είναι ότι η ανάμειξη εκκλησιαστικών παραγόντων σε κάθε είδους σκάνδαλα προσθέτει σασπένς και μια ευκαιρία να εκτονωθούν πολλών ειδών απωθημένα.
Το δικό μου μυαλό, πάντως, διαβάζοντας για τα κατά καιρούς μπλεξίματα ανθρώπων του κλήρου, πηγαίνει σε μια ταινία του 2018. Βασισμένο στο αυτοβιογραφικό βιβλίο του Γκάραρντ Κόνλεϊ «Boy Erased» –όπου ο συγγραφέας αφηγείται πώς, ως μοναχογιός ενός ιερέα Βαπτιστών, υποχρεώθηκε να μπει σε πρόγραμμα «θεραπείας» ομοφυλοφίλων– το φιλμ εστιάζει σε έναν 19χρονο γκέι ο οποίος ενώ φοιτούσε στο Πανεπιστήμιο στο Αρκάνσας οι γονείς του τον υποχρέωσαν να παρακολουθήσει το πρόγραμμα «σεξουαλικής μεταστροφής» Love in Action, που υποστήριζε η Εκκλησία τους.
Ο εφιάλτης άρχισε για τον Κόνλεϊ το 2004 στις εγκαταστάσεις Love in Action στο Μέμφις του Τενεσί. Σε αυτό το πρωτότυπο σωφρονιστικό κατάστημα το μήνυμα ήταν ξεκάθαρο: ομοφυλοφιλία σημαίνει δυστυχία, απομόνωση και θάνατο. Ο 37χρονος σήμερα συγγραφέας αφηγείται, ανάμεσα σε άλλα αδιανόητα, μια ιστορία στην οποία ένας 19χρονος «αποστάτης» αναγκάστηκε να υποβληθεί σε εικονική κηδεία, καθώς άλλα μέλη διάβαζαν το μοιρολόι του, μουρμουρίζοντας τα βάσανά του, ενώ αργοπέθαινε από AIDS. Μία από τις πολλές ειρωνείες των θεραπειών μεταστροφής είναι το γεγονός ότι διοικούνται και διαχειρίζονται σε μεγάλο βαθμό από ομοφυλόφιλους άνδρες, που έχουν περάσει οι ίδιοι το πρόγραμμα, έχουν απαρνηθεί το παρελθόν τους και τώρα ανυπομονούν να κάνουν τους άλλους να πράξουν το ίδιο. Μόνο στις Ηνωμένες Πολιτείες η έρευνα δείχνει ότι 700.000 ενήλικες έχουν υποβληθεί σε παρόμοια θεραπεία, περίπου οι μισοί από αυτούς ως έφηβοι. Οι μέθοδοι είναι σκληρές και συχνά βίαιες, από την εφαρμογή ηλεκτροσόκ έως απίθανους ψυχολογικούς εξαναγκασμούς, που κανένας φυσιολογικός γονιός δεν μπορεί να διανοηθεί για τα παιδιά του. Ευτυχώς για τον ίδιο, όταν τα πράγματα αγρίεψαν, η μητέρα του Κόνλεϊ βρήκε τη δύναμη να «απαγάγει» τον γιο της ύστερα από μια δική του απελπισμένη κραυγή για βοήθεια. Παρ’ όλα αυτά, ο Γκάραρντ Κόνλεϊ συγκαταλέγεται στους τυχερούς: σε όσους δεν αρνήθηκαν τον εαυτό τους γιατί πίστεψαν ότι αυτός ήταν ο μόνος τρόπος για να επιβιώσουν. Φαίνεται ότι υπάρχουν πολύ χειρότερα.
