Ηαλήθεια είναι ότι η αντίληψη περί «μαζικών» εκδηλώσεων στην Κίνα πόρρω απέχει από τη δική μας. Ποια μάζα ανθρώπων μπορεί να χαρακτηρισθεί «μάζα» στη χώρα του ενάμισι δισεκατομμυρίου; Και ποια μάζα μπορεί να αντιμετωπισθεί ως «κρίσιμη», απ’ αυτές που επιφέρουν κοινωνικές ανατροπές; Oμως τα πράγματα φαίνονται διαφορετικά στα μάτια ενός ολοκληρωτικού καθεστώτος που δεν ανέχεται ούτε ρωγμή στη συνοχή του. Αυτά είναι τα γνωστά. Τα άγνωστα και τα πρωτόγνωρα είναι οι αιτίες που έχουν βγάλει τόσον κόσμο στους δρόμους για να διαμαρτυρηθούν κατά του καθεστώτος. Τόσον κόσμο, ώστε η κυβέρνηση για να τον αντιμετωπίσει στέλνει στρατό και τώρα, απ’ ό,τι άκουσα και τεθωρακισμένα. Είναι μια επανάληψη της εξέγερσης που είχε οδηγήσει πριν από τριάντα χρόνια στη σφαγή της Τιενανμέν; Είναι και δεν είναι. Η σημερινή εξέγερση, κατ’ αρχάς, δεν έχει πολιτικά αιτήματα. ∆ηλώνει την αγανάκτηση ενός μέρους του πληθυσμού το οποίο δεν αντέχει άλλο τον εγκλεισμό που έχει επιβάλει η πολιτική της μηδενικής COVID. Τα υπόλοιπα ακολουθούν. Η ψυχολογική ασφυξία μεταμορφώνεται σε πολιτική κατά της απολυταρχικής διακυβέρνησης και εννοείται σε ανησυχία για την πορεία της οικονομίας, η οποία υφίσταται και αυτή τις συνέπειες της καταναγκαστικής αργίας.
Oμως δεν μπορείς να αγνοήσεις το γεγονός ότι η ρίζα της αντίδρασης βρίσκεται στην ψυχολογική ασφυξία που αισθάνεται μέρος του πληθυσμού. Είτε οι ελίτ της μεσαίας τάξης είτε ακόμη και εργάτες. ∆εδομένου, δε, ότι η εξέγερση στην Κίνα για τα μέτρα περιορισμού της COVID έρχεται ένα μήνα μετά την εξέγερση των γυναικών στο Ιράν που αντιστέκονται στον καταναγκασμό της μαντίλας του θεοκρατικού καθεστώτος, δεν είναι δυνατόν να μην προκύψουν ερωτήματα για την αποτελεσματικότητα των ερμηνευτικών σου εργαλείων. Οι ελίτ του δυτικού κόσμου, με μειωμένη την όραση λόγω γήρατος, εξακολουθούν να εξηγούν τις ιστορικές ανατροπές με τα εργαλεία που τους έδωσε η κοινωνιολογία, τον άνθρωπο του οποίου η συμπεριφορά εξαρτάται από τη θέση του στον κοινωνικό σχηματισμό, και εκείνη την οικονομία που πάντα ξεμυτίζει σε τελευταία ανάλυση. Γι’ αυτό γελοιοποιήθηκαν με την ερμηνεία της Αραβικής Ανοιξης. Και προς το παρόν, δεν δείχνουν να προσπαθούν να απαλλαγούν από τα στερεότυπα όταν αντιμετωπίζουν το Ιράν ή την Κίνα.Μπορεί οι εξεγέρσεις να μην έχουν κανένα αποτέλεσμα. Μπορεί να οδηγήσουν σε ακόμη μεγαλύτερη σκλήρυνση των καθεστώτων. Σημασία όμως έχει να εντοπίσουμε τις αιτίες που τις γέννησαν. Και να καταλάβουμε γιατί ορισμένοι άνθρωποι, σαν και εμάς, είναι έτοιμοι να θυσιασθούν για να αποφύγουν τον εγκλεισμό ή το απάνθρωπο προσωπείο της θρησκείας. Και ας μην έχουν καμιά πολιτική λύση να προτείνουν. «Πολιτική» με τον τρόπο που την εννοούσαμε μέχρι σήμερα τουλάχιστον.
