Ο «μυστηριώδης» θάνατος των παιδιών οικογένειας από την Πάτρα, η αποτρόπαιη υπόθεση του Κολωνού με τον βιασμό και την εκπόρνευση 12χρονου κοριτσιού, ο συγγραφέας παιδικών βιβλίων που συνελήφθη για πορνογραφία, και τώρα η εφιαλτική υπόθεση της «Κιβωτού του Κόσμου», συμπυκνώνουν το κακό. Μέσα σε ένα διάστημα πυκνό, οι εξελίξεις στη μία υπόθεση επικαλύπτουν τις εξελίξεις στην άλλη, ο επικοινωνιακός θόρυβος της οποίας δεν έχει καταλαγιάσει, φωτίζοντας σκοτεινές πτυχές της ανθρώπινης ψυχής.
Η έκπληξη δεν είναι ότι υπάρχει το ανθρώπινο σκοτάδι, αλλά πόσο εύκολα η κοινωνία δηλώνει ότι εκπλήσσεται και αποζητάει να το αποτινάξει από πάνω της. Οι περιπτώσεις που ερευνώνται από τη Δικαιοσύνη απελευθερώνουν τα ένστικτα μιας κοινωνίας μονίμως καταγγέλλουσας σε ρόλο παρατηρητή του κακού των διπλανών. Δείτε γύρω όσους κραυγάζουν: Παντού αμαρτία, παντού διαφθορά, όλοι φταίνε, όλοι έχουν ένοχα μυστικά, είναι οι επωδοί τους. Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης πρόσφεραν στον καθένα τη δυνατότητα να διαφημίζει τη δική του, τάχα, «αγιοσύνη» σε έναν κόσμο που όσοι επιβιώνουν είναι «κακοί», «εκμεταλλευτές», «βολεμένοι», «ανώμαλοι», «απατεώνες». Ωραία σχήματα που είχαν ευδοκιμήσει σε ένα, καλτ πλέον, κινηματογραφικό είδος στις δεκαετίες του ’50 και του ’60. Ως μορφή έκφρασης έχουν ξεπεραστεί, αλλά όχι και η ανάγκη του ανθρώπου για το ηρωικό μελό.
Ετσι, στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης η ελληνική κοινωνία εμφανίζεται γεμάτη δίποδα φίδια. Πουθενά φως, πουθενά μια γωνιά καλοσύνης, οι μόνοι άξιοι είναι οι καταγγέλλοντες. Βέβαια, είναι βολικό να καταγγέλλεις ελπίζοντας πως θα εισπράξεις τη συμπάθεια του άλλου ή πως έτσι θα δικαιωθείς μέσα σου για κάτι που… Κύριος οίδε.
Γεμίσαμε με αυτόκλητους εισαγγελείς που κουνούν το δάχτυλο κάθε φορά που εμφανίζεται μια υπόθεση που σοκάρει τη κοινή γνώμη. Αλήθεια, πόσο εγωπαθής αποδεικνύεται ο άνθρωπος πιστεύοντας πως κουνώντας αυστηρά το δάχτυλο στον συμπολίτη προσφέρει υπηρεσία στις δυνάμεις του καλού.
Οι ξερόλες και οι «εισαγγελείς» κάνουν πολύ θόρυβο, οι θεσμοί έχουν διαβρωθεί από τη χρόνια απαξίωσή τους, η πολιτεία αδυνατεί να θέσει τα όρια στο περί δικαίου αίσθημα και στην επικοινωνιακή ψηφοθηρία, η κοινωνία βουλιάζει στην κοινοτοπία και στη ρηχότητα.
