Κάθε χρόνο, σε κάθε επέτειο, ακούμε και διαβάζουμε από τους ίδιους ανθρώπους τα ίδια και τα ίδια. Ετσι γνωρίζουμε ποιοι θα πουν πως το «ΟΧΙ» το είπε ο Μεταξάς και ποιοι πως το είπε ο λαός, ποιοι θα προβάλλουν τον κοινωνικό χαρακτήρα της Επανάστασης του 1821 και ποιοι τον εθνικό της χαρακτήρα, ποιοι θα αποδώσουν τις ευθύνες για τη Μικρασιατική Καταστροφή αποκλειστικά στους βασιλόφρονες και ποιοι θα αναφερθούν και στις ευθύνες του Βενιζέλου.
Αυτές τις ημέρες υφιστάμεθα την ταλαιπωρία να ακούμε, επί σχεδόν πενήντα χρόνια, πως το «μήνυμα του Πολυτεχνείου σήμερα είναι πιο επίκαιρο από ποτέ», σύνθημα με προφανή λογικά αδιέξοδα. Θα μπορούσα να αναφέρω δεκάδες άλλες περιπτώσεις που οι δημοσιολογούντες αναμασούν τις τετριμμένες πλέον θέσεις τους. Επειδή αυτό συμβαίνει επί πολλές δεκαετίες, έχουν πλέον ειπωθεί τα πάντα για τα πάντα και για όσους δεν συμμετέχουν σε αυτή την απολύτως προβλέψιμη διαδικασία ανταλλαγής κοινότοπων επιχειρημάτων, αυτή η κατάσταση έχει όλα τα χαρακτηριστικά της ταλαιπωρίας. Στο ερώτημα γιατί συμβαίνει αυτό κάθε χρόνο αδιαλείπτως, η απάντηση βρίσκεται στην έννοια της ταυτότητας μέσα στην κοινωνία.
Μέσα από τη διατύπωση απόψεων σε κεντρικά ζητήματα συγκροτούνται οι ταυτότητες. Προσδιορίζεται το ανήκειν.
Είναι γνωστό πως μέσα από τη διατύπωση απόψεων σε κεντρικά ζητήματα συγκροτούνται οι ταυτότητες. Δείχνουμε ποιοι είμαστε, τι πιστεύουμε, αναζητούμε και μας αναζητούν οι ομοϊδεάτες για να σχηματίσουμε την ομάδα μας η οποία κάθε χρόνο θα επιβεβαιώνει την ύπαρξή της με τις γνωστές δημόσιες θέσεις της. Και μέσα από τις ταυτότητες δημιουργούνται τα στρατόπεδα. Προσδιορίζεται το ανήκειν. Γιατί τα στρατόπεδα προκύπτουν αβίαστα από τις συγκρούσεις, που είναι το αποτέλεσμα των ταυτοτήτων. Η κοινωνία κατακερματίζεται με πολλούς τρόπους και σε διάφορα επίπεδα. Οι ταυτότητες έχουν μεγάλη –για να μην πω τη μέγιστη– συμβολή σε αυτόν τον κατακερματισμό.
Είναι απολύτως λογικό στην εποχή του Διαδικτύου, κατά την οποία με πρωτοφανή ευκολία άνθρωποι επικοινωνούν μεταξύ τους, με την ίδια ευκολία να ομαδοποιούνται απόψεις και να διεξάγονται οι γνωστές αντιπαραθέσεις, κάθε μέρα, σε κάθε επέτειο, κάθε χρόνο. Αυτό που για κάποιους είναι ταλαιπωρία για άλλους είναι η επιβεβαίωση του ανήκειν και του ρόλου τους.
