Σήμερα είναι η Παγκόσμια Ημέρα κατά της Κακοποίησης των Παιδιών. Η υπόμνηση, σε αυτούς τους καιρούς, μοιάζει σχεδόν περιττή. Περιστατικά, βάσει καταγγελιών, δεν σταματούν να δημοσιοποιούνται. Μόλις χθες προστέθηκαν στην αλυσίδα υποθέσεις σεξουαλικής κακοποίησης αγοριών σε δομές της «Κιβωτού του Κόσμου». Η Εισαγγελία Αθηνών διέταξε προκαταρκτική εξέταση.
Πάνω από 1.400 παιδιά μεγαλώνουν στην Ελλάδα σε δομές παιδικής προστασίας. Η υφυπουργός Εργασίας Δόμνα Μιχαηλίδου φρόντισε να τεθούν προδιαγραφές και κανόνες για τη λειτουργία τους, για πρώτη φορά στη χώρα μας. Σε κάποιους δεν άρεσε, μάλιστα, και αντέδρασαν…
Η ίδια επιμένει πολύ στην ενίσχυση της αποϊδρυματοποίησης, μέσω του θεσμού της Αναδοχής. Υποστηρίζει επίσης τη θέσπιση και χρηματοδότηση προγραμμάτων, όπως Στέγες Ημιαυτόνομης Διαβίωσης, που δίνουν τη δυνατότητα σε εφήβους και ενηλίκους να μεταβούν, από τις δομές, σε μικρά διαμερίσματα.
«Οι δημόσιες δομές υστερούν σε ταχύτητα, λόγω υποστελέχωσης και γραφειοκρατίας, αλλά αποϊδρυματοποιούν τα παιδιά. Οι ιδιωτικές και οι εκκλησιαστικές, στην πλειονότητά τους, αντιμετωπίζουν τα παιδιά ως δέλεαρ για την προσέλκυση δωρεών», είχε πει σε συνέντευξή της στην «Κ» (4/5/22).
Αν συνθέσει κανείς όλες τις πληροφορίες, αντιλαμβάνεται πόσο πολυπλόκαμο είναι –και αυτό– το πρόβλημα. Δεν θέλει επίσης πολλή σκέψη για να καταλάβει κανείς ότι οι αρρύθμιστες μονάδες παιδικής προστασίας, χωρίς κανόνες και χωρίς ελέγχους, μόνο «προστασία» δεν παρείχαν… Πόσες ιστορίες παραμένουν «κλειδωμένες», πόσοι κακοποιητές ατιμώρητοι. Οτι σε όλο τον κόσμο συμβαίνουν παρόμοια περιστατικά, από παιδόφιλους που παρεισφρέουν στο προσωπικό, δεν αμβλύνει το πρόβλημα, ούτε αποτελεί άλλοθι για την ελληνική επικράτεια.
Υπάρχει όμως κάτι «κοινής λήψεως». Κι αυτό είναι η όλο και μεγαλύτερη «συμφιλίωση» –παρά τα λεγόμενα– με το γεγονός ότι τα παιδιά θα παραμένουν κατεξοχήν ευάλωτος πληθυσμός, ο στόχος για πάσης φύσεως διαστροφές και εκτονώσεις. Στις χθεσινές μαρτυρίες (στην «Κ») τριών ενήλικων, πλέον, νέων που φιλοξενούνταν στην «Κιβωτό του Κόσμου», αναφέρεται ότι ανάμεσα στις καθημερινές ασχολίες τους ήταν να τακτοποιούν τρόφιμα που δώριζαν σε ανθρώπους οι οποίοι είχαν ανάγκη, αλλάζοντας τις ετικέτες γιατί ήταν ληγμένα.
Παρωνυχίδα σάς φαίνεται; Καθόλου. Ληγμένα τρόφιμα, ληγμένες ευαισθησίες, ληγμένες ευεργεσίες.
