Η πρόκληση σοκ είναι ένας αιφνίδιος παίκτης σε δύσκολες παρτίδες. Οι επιθέσεις σε έργα τέχνης δύσκολα θα ονομάζονταν παίκτες στη μεγάλη υπόθεση της κλιματικής αλλαγής. Περισσότερο μοιάζουν με άσφαιρα πυρά σε λάθος στόχο. Οι ακτιβιστές της σούπας και του κολλήματος της παλάμης σε κορνίζες έργων αν κάτι ίσως καταφέρνουν είναι όχι η οικολογική αφύπνιση ηγετών και πολιτών, αλλά η μετατόπιση της συζήτησης από τον σκοπό στην ενέργεια, και μαζί η περαιτέρω ιεροποίηση της τέχνης. Δηλαδή, το αντίθετο από εκείνο που επιδιώκουν.
Τα έργα του Μονέ και του Βαν Γκογκ, ύμνοι στη φύση και σύμβολα της υπαρξιακής αγωνίας βασανισμένων ψυχών, παρέμειναν άθικτα, όπως κι εκείνα των Βερμέερ, Γκόγια, Κλιμτ, Γουόρχολ, σε Λονδίνο, Πότσνταμ, Ρώμη, Χάγη, Μαδρίτη, Βιέννη, Καμπέρα, καθότι εκτίθενται προφυλαγμένα πίσω από γυαλί. Ομως σαν να πληγώθηκε ξανά η «ιερότητά» τους, η βεβαιότητα του απαραβίαστου του μουσειακού εκθέματος, σήμερα εξαιτίας της επανάληψης, που αφαιρεί κάθε φορά λίγη από την οξύτητα του αποτροπιασμού. Οι ακτιβιστές επιχειρούν μια άτσαλη σύνδεση: αντιπαραθέτουν το απροστάτευτο περιβάλλον στα υπό άκρα προστασία αριστουργήματα, συνάπτοντας ανόμοιες πτυχές του καλού και του κακού. Καταστρέφουν τον πολιτισμό για να θυμίσουν το αρνητικό είδωλό του, τελικά μετακυλίοντας το μήνυμα από την πολυτιμότητα της ζωής στην υποτιθέμενη ασημαντότητα της άψυχης τέχνης.
Επιπλέον, με τις πράξεις τους πυροδοτούν τα αντανακλαστικά ασφαλείας των μουσείων, την τάση να θωρακίζονται τα έργα σαν ιερά κειμήλια. Οι συχνοί βανδαλισμοί της «Μόνα Λίζα», της «Νυχτερινής περιπόλου», της «Γκερνίκα», της «Αφροδίτης στον καθρέφτη της», της «Πιετά», του «Στοχαστή» κ.ά. από οργίλους καταστροφείς με μπογιές, καυστικά υγρά, πέτρες, σφυριά, μαχαίρια, μπαλτάδες, καραμπίνες και με ποικίλα κίνητρα, οδήγησαν στη φυλάκιση των αριστουργημάτων μέσα σε άθραυστα κλουβιά. Ανοιχτός χώρος ίσον ελευθερία, δηλαδή δημοκρατία. Μέρος της γοητείας ενός μουσείου είναι ο υψηλός βαθμός εμπιστοσύνης προς τους επισκέπτες του. Στεκόμαστε μπροστά σε έργα που μας καθηλώνουν, μας τέρπουν, μας προβληματίζουν, νοηματοδοτούν τη ζωή, συγκεφαλαιώνουν τον πολιτισμό, και ασυνείδητα κολακευόμαστε που αποτελούμε μέρος του κύκλου προστασίας τους. Νιώθουμε πως και εμείς, ως θεατές, με έναν τρόπο αποφασίζουμε τι έχει διαρκή αξία. Τι εξάπτει το μυαλό και την καρδιά. Οχι όλων. Ορισμένοι εξάπτονται με ψευτοδιλήμματα – τέχνη ή ζωή;
