Εχει γίνει γραφική πια η ανάγκη του Ερντογάν να επαναλαμβάνει την απειλή «θα έρθουμε βράδυ» εναντίον της Ελλάδας όποτε κάποια άλλη επιθετική πρωτοβουλία του δεν καρποφορήσει, όταν κάποιος ξένος παράγοντας του ασκεί κριτική, όταν οι προσπάθειές του να επιβάλει τη θέλησή του σε άλλους αποτυγχάνουν. Φαίνεται πως οι Ελληνες προσφέρονται ως ιδανικοί εχθροί. Επιτιθέμενος στην Ελλάδα, ο Ερντογάν εμφανίζει εαυτόν να τα βάζει και με τις ΗΠΑ και με την Ε.Ε., χωρίς να τις προκαλεί ευθέως, και την ίδια ώρα να ανακαλεί τον θρίαμβο εναντίον των Ελλήνων πριν από 100 χρόνια. Εως εδώ εξηγείται η ανάγκη για τον τραμπουκισμό εναντίον ενός γείτονα τον οποίο η Τουρκία φθονεί ως «κακομαθημένο παιδί» και εμπόδιο στο όραμα της αυτοκρατορικής της επανόρθωσης. Ομως, η μηχανική πλέον επανάληψη του «θα έρθουμε βράδυ» θυμίζει κάποιον ημιπαράφρονα θείο που σε κάθε οικογενειακή συγκέντρωση επαναλαμβάνει τα ίδια και τα ίδια. Αυτοί που δεν τον βλέπουν συχνά διακρίνουν το αλλόκοτο της συμπεριφοράς του, οι οικείοι του όμως τον συνήθισαν και δεν του δίνουν σημασία.
Εδώ βρίσκεται το αξιοσημείωτο στην εμμονή του Ερντογάν: Γιατί οι «οικείοι του» –οι άλλες πολιτικές δυνάμεις της Τουρκίας, οι επιτελείς της κυβέρνησης και του κράτους– θεωρούν φυσιολογικό ο πρόεδρός τους, όπου βρεθεί και όπου σταθεί, να απειλεί τους γείτονες με νυχτερινή έφοδο, ενώ η οικογένεια του προαναφερθέντος θείου θα τον είχε περιορίσει με εισαγγελική παρέμβαση για τη δική του (και δικής της) προστασία; Οσο εδραιώνεται το αυταρχικό καθεστώς στην Τουρκία, με βραχίονες το Ισλάμ, τον εθνικισμό και τη στρατιωτικοποίηση της εξωτερικής πολιτικής, τόσο η αντιπολίτευση αδυνατεί να προσφέρει εναλλακτικό όραμα. Αντιθέτως, οι εθνικιστικές και μισαλλόδοξες κορώνες και κομμάτων της αντιπολίτευσης δείχνουν ότι ο Ερντογάν εκφράζει μια συλλογική νοοτροπία. Ταυτόχρονα, την ενισχύει, καθώς όσοι θα μπορούσαν να διαφωνήσουν μαζί του ή διώκονται ή σιωπούν. Ετσι, οι Ελληνες είναι «ο ιδανικός άλλος» για την πολιτική τάξη της Τουρκίας, η αιτία όποιας σημερινής αποτυχίας και εύκολη λεία στον δρόμο προς τη δόξα. Ετσι, η πολιτική της Τουρκίας παραμένει εγκλωβισμένη σε μια νοοτροπία όπου οι απειλές και η βία θεωρούνται αποδεκτό στοιχείο της πολιτικής εντός και εκτός συνόρων.
