Εδώ που έχει φτάσει το πράγμα, αν δεν έχουμε κάποια απρόβλεπτη ανατροπή σε επιχειρησιακό πεδίο, ο πόλεμος της Ουκρανίας φαίνεται πως θα κριθεί σε ένα αμιγώς διπλωματικό επίπεδο. Ισως, μάλιστα, ενόψει του χειμώνα, αυτή η λύση –ή συμβιβασμός– να μην απέχει χρονικά απ’ το σημείο στο οποίο βρισκόμαστε αυτήν τη στιγμή. Ισως – αλλά ουδείς μπορεί να γνωρίζει μετά βεβαιότητος.
Σε καθαρά στρατιωτικό, επιχειρησιακό πεδίο, η Ουκρανία κερδίζει μάχες και έδαφος. Η πολύ πρόσφατη αποχώρηση των Ρώσων από τη Χερσώνα αρχικά δεν έγινε πιστευτή ούτε και από τους ίδιους τους Ουκρανούς.
«Πρόκειται για μια βαρύτατη –στρατηγικά, πολιτικά και ψυχολογικά– ήττα της Ρωσίας, την πιο οδυνηρή από τη διάλυση της ΕΣΣΔ», γράφει χαρακτηριστικά ο Πέτρος Παπακωνσταντίνου στην «Κ» («Η στρατηγική σημασία της μεγάλης υποχώρησης. Τι φέρνει η εγκατάλειψη της Χερσώνας», 13.11.22), προσθέτοντας: «Με την ανακατάληψη της Χερσώνας και όλων των εδαφών της επαρχίας στα δυτικά του Δνείπερου (μια έκταση περίπου 5.000 τετραγωνικών χιλιομέτρων), κάθε σκέψη για ρωσική προέλαση προς την Οδησσό ακυρώνεται οριστικά, ενώ η Κριμαία βρίσκεται πλέον εντός βεληνεκούς του ουκρανικού πυροβολικού».
Υπάρχουν πόλεμοι με καθαρούς νικητές και ηττημένους, αλλά υπάρχουν και πόλεμοι τα αποτελέσματα των οποίων κρίνονται ανάλογα με την οπτική των εμπλεκομένων. Ο ουκρανικός πόλεμος φαίνεται πως θα κριθεί διαφορετικά από τα δύο αντιμαχόμενα στρατόπεδα. Κάτι τέτοιο είχε γίνει με τον πόλεμο της Κορέας: το 1953, η Βόρεια Κορέα πανηγύριζε διότι οι δυνάμεις του ΟΗΕ καθηλώθηκαν κάτω του 38ου παραλλήλου, το ίδιο όμως και οι τελευταίοι: είχαν να λένε ότι περιόρισαν τη Βόρεια Κορέα πάνω από τον 38ο παράλληλο. Και οι δύο πλευρές αποσιώπησαν όσα δεν τους βόλευαν: η μεν Β. Κορέα αποσιώπησε ότι δεν κατάφερε να καταλάβει όλη την κορεατική χερσόνησο, που ήταν ο αντικειμενικός σκοπός της το 1950, οι δε δυνάμεις του ΟΗΕ (κυρίως οι Αμερικανοί) ότι δεν κατάφεραν να γκρεμίσουν το καθεστώς της Πιονγιάνγκ, που ναι μεν δεν ήταν αντικειμενικός σκοπός στην αρχή του πολέμου, έγινε όμως στην πορεία. Εκεί όμως οι Κινέζοι τούς χάλασαν τα σχέδια…
Κάπως ανάλογα, όταν επιτέλους γίνει κατάπαυση του πυρός, κάτι θα δώσει η Ουκρανία, κάτι η Ρωσία και αμφότερες θα πούνε, ενδεχομένως, ότι πέτυχαν τον σκοπό τους. Ενδεχομένως. Ο πόλεμος ακόμη συνεχίζεται.
Βεβαίως, υπάρχει ένα κοινό μυστικό που όλοι μας μοιραζόμαστε: ότι ο Πούτιν δεν πέτυχε καθόλου αυτό που ήθελε. Εάν υπάρχει ένας μεγάλος ηττημένος είναι αυτός.
Λάθος: οι πραγματικοί χαμένοι είναι οι νεκροί και οι ανάπηροι, οι ψυχικά ακρωτηριασμένοι, οι ξεσπιτωμένοι άμαχοι – τα αληθινά θύματα του Βλαδίμηρου Πούτιν…
