Φαίνεται ότι το ενδιαφέρον για το μέλλον των μεμονωμένων αιθουσών προβολής του κέντρου της Αθήνας είναι πολύ μεγαλύτερο από τους τακτικούς πελάτες των συγκεκριμένων κινηματογράφων. Αυτό δεν σημαίνει ότι η αγωνία για το αγαπημένο Ιντεάλ, το Αστορ και το Αελλώ δεν είναι γνήσια. Κάθε άλλο: κι εγώ θα στενοχωρηθώ αφάνταστα εάν κλείσει μία από αυτές τις αίθουσες, ακόμη κι αν δεν μπορώ να θυμηθώ πότε ήταν η τελευταία φορά που τις επισκέφθηκα. Και το ερώτημα που προκύπτει αβίαστα είναι λίγο άβολο: έχουμε δικαίωμα να θρηνούμε για τη δραματική συρρίκνωση των αθηναϊκών κινηματογράφων (με ορατό, πια, τον κίνδυνο της πλήρους εξαέρωσής τους) όταν ένα συντριπτικά μεγάλο τμήμα του ενήλικου πληθυσμού έχει βγάλει από τις συνήθειές του την κινηματογραφική απόλαυση όπως την εννοούσαμε πριν από 10 ή 15 χρόνια;
Ουδείς μπορεί να μας εμποδίσει να αισθανθούμε ό,τι θέλουμε, θα έλεγε ένας καλός ψυχολόγος, αλλά το θέμα δεν είναι αυτό. Υπάρχει η πραγματικότητα και υπάρχει και η συλλογική επιθυμία. Η πραγματικότητα είναι ότι ο κόσμος, ενώ συνεχίζει να πηγαίνει θέατρο (η σεζόν εκεί έχει ξεκινήσει με τους καλύτερους οιωνούς), έχει βγάλει έξω από την ατζέντα του το σινεμά. Και δεν φταίει μόνον η πανδημία ή η κρίση του κέντρου της Αθήνας, γιατί οι ίδιοι παράγοντες δεν φαίνεται να αποτελούν ανασταλτικό παράγοντα για να πάμε να δούμε θέατρο. Είναι σαφές ότι η πρόσφατη έκρηξη επιλογών στην οικιακή ψυχαγωγία μέσα από δεκάδες πλατφόρμες που έχουμε πια στη διάθεσή μας (ας προσποιηθούμε ότι το παράνομο streaming δεν υπάρχει) μας κάνει λιγότερο πρόθυμους να βγούμε από το σπίτι μας και να χωθούμε σε μια σκοτεινή αίθουσα. Η υγειονομική κρίση επιτάχυνε τις εξελίξεις. Αυτή είναι η πραγματικότητα. Την ίδια στιγμή, ξιφουλκούμε από τα πληκτρολόγιά μας για τους κακούς επιχειρηματίες, που θέλουν να κλείσουν ιστορικές αίθουσες.
Διαβάζω ότι το Ιντεάλ μετατρέπεται σε «πολυχώρο πολιτισμού» και ότι θα φιλοξενήσει τον Δεκέμβριο εκτός από προβολές ταινιών και χριστουγεννιάτικο θέαμα (όχι κινηματογραφικό). Το ίδρυμα που διαχειρίζεται τις πολύπαθες αίθουσες «Αττικόν» και «Απόλλων» έχει ζητήσει στο επιχειρηματικό του πλάνο για το μέλλον του στοιχειωμένου συγκροτήματος της οδού Σταδίου τη μετατροπή του «Αττικόν» σε θεατρική αίθουσα. Ολα αυτά κάτι σημαίνουν. Υπάρχουν περιθώρια δράσης για την πολιτεία; Ασφαλώς. Αλλά κανένα πυροσβεστικό μέτρο εκ μέρους του κράτους δεν θα πάει πολύ μακριά εάν δεν ανταποκρίνεται στοιχειωδώς στο τι συμβαίνει κάθε βράδυ εκεί έξω.
