Προχθές στη συνέντευξή του στη Μάρα Ζαχαρέα ο Αλ. Τσίπρας ήταν διαφωτιστικός μέσα στην ασάφειά του. Είπε, αναφερόμενος στις παρακολουθήσεις, πως «η λίστα θα πρέπει να διαψευστεί…». Διόλου τυχαία, δε, χρησιμοποιεί την παθητική φωνή, γιατί έτσι αποφεύγει τη χρήση του υποκειμένου. Δηλαδή δεν μας λέει ο τέως πρωθυπουργός ποιος θα πρέπει να διαψεύσει την ύπαρξη της λίστας. Αλλά αυτή η ασάφεια είναι ένα πταισματάκι μπροστά στη χρήση του ρήματος «διαψεύδω» που είναι «κακούργημα». Γιατί; Διότι η λίστα δεν διαψεύδεται από κανέναν, αλλά αποδεικνύεται η γνησιότητά της από τον καταγγέλλοντα. Πάντα σε αυτές τις περιπτώσεις το βάρος αποδείξεως δεν το φέρει ο καταγγελλόμενος, αλλά ο καταγγέλλων. Αυτή είναι μία από τις βασικότερες αρχές του κράτους δικαίου, άμεσα συνδεδεμένη με το τεκμήριο της αθωότητας.
Στην περίπτωση της χρήσης παράνομου λογισμικού από κρατικές υπηρεσίες –γιατί αυτό είναι το πολιτικό ζήτημα– ο πρωθυπουργός ήταν κατηγορηματικός στην άρνησή του. Το θέμα τελειώνει εδώ από κυβερνητικής πλευράς. Οποιος ισχυρίζεται το αντίθετο οφείλει αυτός να το αποδείξει. Ο Αλ. Τσίπρας, ως τέως πρωθυπουργός, θα πρέπει να γνωρίζει τους κανόνες της φιλελεύθερης δημοκρατίας, ασχέτως αν δεν τους ασπάζονται ο ίδιος και οι συνεργάτες του. Γνωρίζει πως οι κατηγορίες δεν διαψεύδονται, αλλά αποδεικνύονται. Και στον βαθμό που δεν αποδεικνύονται, καταρρέουν. Συνταγματικό Δίκαιο για πρωτοετείς φοιτητές Νομικής.
Στην ίδια συνέντευξη κατηγόρησε τον πρωθυπουργό πως δεν γνώριζε για την ύπαρξη παράνομων λογισμικών παρακολούθησης στην Ελλάδα. Η κ. Ζαχαρέα τον διέκοψε και του υπενθύμισε πως και το 2018, επί πρωθυπουργίας του, κυκλοφορούσε ένα παράνομο λογισμικό. Τον ρώτησε αν το γνώριζε και η απάντηση ήταν μονολεκτική: «Οχι». Δηλαδή ο Αλ. Τσίπρας έχει την απαίτηση από τον πρωθυπουργό να γνωρίζει αυτό που ο ίδιος όταν ήταν πρωθυπουργός αγνοούσε. Αντιπολίτευση χαμηλού επιπέδου.
Με τη διαβόητη λίστα των υποκλοπών δοκιμάζονται θεμελιώδεις αρχές της δημοκρατίας μας, καθώς γίνεται προσπάθεια να παραμορφωθούν βασικοί κανόνες του νομικού μας πολιτισμού, όπως το ποιος φέρει το βάρος της αποδείξεως και το τεκμήριο της αθωότητας. Απέναντι στον αριστερό τραμπισμό, η μόνη απάντηση είναι διαφάνεια και νομιμότητα.
