Λέγεται ότι τα γεγονότα σπάνια αλλάζουν τις θέσεις των ανθρώπων, ότι οι αποκαλύψεις (χωρίς αποδείξεις), τα κατασκευασμένα και μη σκάνδαλα δύσκολα γκρεμίζουν πεποιθήσεις, ότι η λάσπη δεν κλονίζει βεβαιότητες, μόνο βρωμίζει, ότι η σύγκρουση δεν σκοτώνει τις ιδέες, η αδιαφορία τις εξασθενεί. Δεν μεταπηδά στην καταγγέλλουσα όχθη εκείνος που θεωρεί, χωρίς σκιά αμφιβολίας, ότι γνωρίζει την υφή των αμφίπλευρων πραγμάτων, που πιστεύει πως η ταλανιζόμενη όχθη του είναι εντέλει η σωστή, εκεί όπου ανήκει, όπου νιώθει ακόμη ασφαλής. Κι ότι οι μπόρες, και οι στημένες και οι μη, δεν θα εμποδίσουν την ήδη δρομολογημένη έξοδο της χώρας σε μια εποχή πιο φωτεινή. Ομως όταν ανοίγει ο παλιός τριτοκοσμικός λάκκος με τα φίδια, αναταράσσονται και δηλητηριάζονται όλα τα εδάφη. Στιγματίζονται αθώοι και ολισθαίνουν σε λάθη ακόμη και όσοι εργάζονταν σε αδιάβλητες περιοχές, όσοι φρόντιζαν να πατάμε σε στέρεη γη.
Με άλλα λόγια, πλήττονται όλοι από τις νύξεις για πισωπατήματα σε χαοτικά αναχρονιστικά σκηνικά. Το ενδεχόμενο επανάληψης ενός χιλιοπαιγμένου αραχνιασμένου επεισοδίου, τρομάζει, θορυβεί. Είναι όμως ένας χρήσιμος φόβος. Ενας αποδοτικός συναγερμός. Μια ώση για αντίδραση στα κατάλοιπα της ελληνικής κοινοτοπίας του κακού. Είναι βαθιά η ρίζα μιας κανονικότητας στρεβλής, η οποία καθιστά αποδεκτά δημοσιεύματα χωρίς αποδείξεις, εύποτες τις άσφαιρες καταθέσεις, τις μεγαλόστομες κατηγορίες, αδιατάρακτους τους ρυθμιστικούς των πραγμάτων ρόλους ιδιωτών κ.ο.κ. Χρειάζεται, ως φαίνεται, ακόμη πολλή δουλειά, επώδυνη, κοπιαστική μέχρι να εκριζωθεί η λανθάνουσα χρόνια ασθένεια της λειψής οχύρωσης των θεσμών. Πάσχουν τα αξιακά μοτίβα συμπεριφοράς, τα ζωτικά υποσυστήματα αρχών. Είναι μια μάχη που θα απαιτούσε τη σύγκλιση όλων των πολιτικών δυνάμεων, κάτι πρακτικά ανέφικτο, ειδικά σε ημέρες προεκλογικής βαρβαρότητας. Η αντιπολίτευση δεν θα στήριζε ποτέ μια κυβερνητική ενέργεια. Ούτε το κόμμα εξουσίας θα συνεργαζόταν εύκολα με τον ανταγωνιστή. Εγκλεισμός στο δεσμωτήριο των κομματικών στεγανών.
Οι θεσμοί θεμελιώνουν την πραγματικότητα, οργανώνουν τις κοινωνίες, στερεώνουν την ιδέα της πολιτικής που λαμβάνει αποφάσεις στο όνομα του κοινού καλού, ασκούν έλεγχο. Ασκούν; Η δημοκρατία σέβεται τους θεσμούς της. Τους σέβεται; Δεν είναι μια τεχνική λήψης αποφάσεων η δημοκρατία, είναι ο καθρέφτης όπου αναγνωρίζουμε τον εαυτό μας. Διαμορφώνεται αδιάκοπα, από όλους μας.
