Οι πελάτες του καταστήματός του τον εκτιμούσαν για την ευγένειά του. Οι γείτονες έβλεπαν έναν όμορφο και εξωστρεφή άντρα. Στις παρέες μετέδιδε το κέφι του. Θαμπώνονταν όλοι από το φως που με πειστικό τρόπο εξέπεμπε. Ολοι εκτός από την Παναγιώτα, που γνώρισε το σκοτάδι του. Ηταν ο άνθρωπος που άρχισε να ακουμπάει το κορμάκι της όταν εκείνη ήταν μόλις πέντε ετών, και λέρωσε την ψυχή της για πάντα.
Μετά τη δημοσίευση της συνέντευξης της 54χρονης σήμερα γιατρού στην «Κ» την Κυριακή 6/11 –για το μαρτύριό της που διήρκεσε επτά χρόνια– έλαβα άλλα δύο μηνύματα από γυναίκες που υπέστησαν σεξουαλική κακοποίηση όταν ήταν παιδιά. «Κάθε τόσο ξυπνάει το θεριό και πονάει πολύ», μου έγραψε η Ελενα. «Αυτές οι αναμνήσεις έχουν περάσει στο DNA μας. Δεν θα μπορέσουμε ποτέ να ξεχάσουμε», μου εκμυστηρεύτηκε η Πόπη.
Ο κακοποιητής της Παναγιώτας πέθανε πέρυσι στα 87 του χρόνια. Εζησε τόσες δεκαετίες «στο απυρόβλητο». Κανείς δεν είδε το αποκρουστικό πρόσωπο του παιδεραστή, μόνο το ευειδές προσωπείο. Αλλος ένας ευυπόληπτος πολίτης πέραν πάσης υποψίας. Η γυναίκα του, αδελφή της μητέρας της, αρνήθηκε πεισματικά να πιστέψει την ανιψιά της. Τον στήριξε μέχρι τέλους. Και η πληγή εκείνου του παιδιού παραμένει ανοιχτή. Και χαίνουσα. Μόνη ανακούφιση; Οι λέξεις που μπαίνουν στη σειρά, περιγράφουν το ανείπωτο και αποδυναμώνουν το κακό. Λειαίνουν έως ένα βαθμό τον πόνο. «Αισθάνομαι λιγότερο μόνη τώρα που μίλησα», όπως μου είπε η Παναγιώτα.
Τόσες μέρες μετά τη συνάντηση και τη συζήτησή μας, δεν έχω σταματήσει να σκέφτομαι την ιστορία της. Πόσο σκοτάδι μπορεί να κρύβουν οι άνθρωποι, ακόμη και οι πιο δικοί μας; Ο αδελφός, η παιδική φίλη, ο καλός συνάδελφος, ο συνεργάτης, η σύντροφος, ο σύζυγος; Ετσι θα πορευόμαστε, λοιπόν; Με τον φόβο ότι ανά πάσα στιγμή ο δρόμος στον οποίο βαδίζουμε θα ανοίξει μπροστά στα πόδια μας, αποκαλύπτοντάς μας μια άβυσσο; Πώς εμπιστευόμαστε τους άλλους; Πώς μας εμπιστεύονται εκείνοι; Πώς κατακτάται το «μαζί» χωρίς τα τείχη της δυσπιστίας που τα γεγονότα –τόσο πολλά τελευταία– μας κάνουν να υψώνουμε γύρω μας;
Μοιράστηκα τον προβληματισμό μου με τους διαδικτυακούς φίλους μου στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Πολλές οι απαντήσεις που έλαβα, όλες ενδιαφέρουσες. «Ξεκινάω μόνο με εμπιστοσύνη. Και δεν έχω μετανιώσει έως τώρα», σχολίασε ο συγγραφέας Νίκος Δήμου. Εχει δίκιο. Δεν υπάρχει άλλος τρόπος. Εστω κι αν μερικές φορές πληρώνουμε το τίμημα αυτού του «ανοίγματος»…
