Η ειδησεογραφία οδηγεί ενίοτε σε αναστοχασμό πάνω στην Ιστορία και στο αύριο, όπως η είδηση ότι επενδύσεις στον ιαματικό τουρισμό της Φθιώτιδας θα οργανώσουν εκ νέου την τουριστική αγορά στα Καμένα Βούρλα. Η υπόθεση Καμένα Βούρλα δεν είναι απλή υπόθεση, ούτε αφορά μονάχα την αναθέρμανση της τουριστικής κίνησης σε αυτή τη λουτρόπολη που υπήρξε προορισμός για δεκαετίες.
Η υπόθεση Καμένα Βούρλα, με το άλλοτε μεγαλοπρεπές ξενοδοχείο «Ράδιον», από τα χρόνια του Μεσοπολέμου, είναι ένα υπόδειγμα για το πώς η Ελλάδα μετά το 1925-30 οραματιζόταν τη σύνδεση με τα δίκτυα του τουρισμού και για το πώς κάποιοι προορισμοί έγιναν γέφυρες με την αστική τάξη της Αθήνας, κυρίως, όπως ήταν και το Λουτράκι. Τα Καμένα Βούρλα, που γνώρισαν δόξες μετά το 1960, με τη «Γαλήνη» και άλλα ξενοδοχεία της περιοχής, είχαν σχεδιαστεί από τον Μεσοπόλεμο με την προοπτική της λουτρόπολης. Ολα αυτά τα σχέδια, όπως και η ανάπτυξη της Αθηναϊκής Ριβιέρας ήδη από το 1930, τα διέκοψε ο πόλεμος, και λίγο-πολύ συνέχισαν στη διάρκεια της μεταπολεμικής οικονομικής ανάκαμψης.
Αυτά είναι λίγο-πολύ γνωστά, και τα σημειώνω όχι τόσο λόγω παλαιών περιηγήσεων στα Καμένα Βούρλα όσο λόγω της μοναχικής μου περιπλάνησης στο κουφάρι του «Ράδιον» πριν από μερικά χρόνια. Το έχουν κάνει πολλοί στο παρελθόν, καθώς το «Ράδιον», κλειστό από τα τέλη της δεκαετίας του ’80, παρηκμασμένο και λεηλατημένο, έστεκε σαν ένα τεράστιο κήτος στη σκιά του δάσους. Είναι ένα θαυμάσιο μεσοπολεμικό κτίριο κατασκευής 1937-39, σχεδιασμένο από τον Γεράσιμο Μολφέση, στο ύφους του διεθνούς μοντερνισμού με στοιχεία αρ ντεκό. Σε άλλες χώρες θα ήταν πασίγνωστο, θα ήταν έμβλημα, θα ήταν πηγή περηφάνιας και θα τροφοδοτούσε την οικονομία και τον τουρισμό.
Ισως να ήταν το μοναδικό πολυτελές ξενοδοχείο που είχε βρει ο Λάμπρος Κορομηλάς το 1950 και έγραφε σχετικά σε άρθρο του στην «Κ». «Υπάρχουν λίγα, ελάχιστα ξενοδοχεία», έγραφε. «Ενα πολυτελές, ένα δευτέρας κατηγορίας και ένα λαϊκόν. Εις το παρακείμενον χωρίον μπορούν να φιλοξενηθούν μερικές ακόμη δεκάδες ατόμων». Αλλά το 1950 η Ελλάδα ήταν ακόμη καθημαγμένη. Η κατοπινή αναγέννηση και η καλλιέργεια της κουλτούρας του παραθερισμού σε ευρύτερα μεσαία στρώματα ωφέλησαν τα Καμένα Βούρλα, όπως και άλλους τόπους, και τα έκαναν κομμάτι των αναμνήσεων χιλιάδων ανθρώπων. Η κληρονομιά του ελληνικού 20ού αιώνα ζητεί πλέον έναν δυναμικό χειρισμό, με σεβασμό και προοπτική.
