Μπορεί, τελικά, να είναι καλό σημάδι για την ελληνική κοινωνία το γεγονός ότι αξιολογείται ως δεύτερο βασικότερο θέμα που την απασχολεί η υπόθεση Πάτση. Να είναι σημάδι ωρίμανσης (από κόπωση) και μήνυμα προς την εκάστοτε εξουσία. Με πρώτη την ακρίβεια, η αμέσως επόμενη επιλογή των πολιτών είναι το σκάνδαλο του τέως (διεγράφη) βουλευτή Γρεβενών της Ν.Δ., ο οποίος, σύμφωνα με καταγγελίες, είχε ιδρύσει εισπρακτική εταιρεία και εξαγόραζε κόκκινα δάνεια. Και όχι μόνον. Σύμφωνα με την προχθεσινή δημοσκόπηση της MRB, ένα υψηλό ποσοστό θεωρεί το θέμα αυτό πολύ σοβαρό, ενώ σεβαστός αριθμός από τους ψηφοφόρους της Ν.Δ. πιστεύει ότι το κόμμα γνώριζε τις «δραστηριότητες» του βουλευτή. Το «σοκ της κοινής γνώμης» στην περίπτωση αυτή είναι ότι στο πρόσωπο του Ανδρέα Πάτση συμβολοποιείται, εξίσου, αυτό που απεχθανόμαστε και αυτό που επιθυμούμε.
Ενα πολιτικό σύστημα, από τη μία, με αδρανοποιημένα ανακλαστικά, προκειμένου να μη θιγεί η «συντεχνία». Εξηγούμαστε: Από το «πόθεν έσχες» εμφανιζόταν η εκρηκτική αύξηση της επιχειρηματικής του δραστηριότητας κατά την κοινοβουλευτική θητεία του. Από τον πρώτο χρόνο κατά 830%! Γιατί υποτιμήθηκε, λοιπόν, από τους κοινοβουλευτικούς ελέγχους η «υπόθεση Πάτση»; Να το πούμε αβλεψία, αβελτηρία, να το πούμε «είναι ένας από εμάς», να το πούμε, δηλαδή, συγκάλυψη; Στα ερωτήματα αποτυπώνεται «αυτό που απεχθανόμαστε».
Με μία υποσημείωση: στο ολισθηρό και απαξιωτικό για τη δημοκρατία, «έλα μωρέ, εκεί μέσα, όλοι έχουν λερωμένη τη φωλιά τους», στη συλλήβδην καταδίκη του συνόλου δηλαδή, χάνεται και η ευθύνη, εντοπισμένη στους μηχανισμούς ελέγχου. Επιπλέον, μεταφορτώνονται στη μεγάλη κλίμακα (των εκατομμυρίων), πυκνά, καθημερινά ανομήματα, φοροδιαφυγής ή παράτυπων/παράνομων συναλλαγών, διάχυτα στην κοινωνία. Τι εκφράζει, όμως, «αυτό που επιθυμούμε»; Είναι η ενδόμυχη φαντασίωση του εύκολου πλουτισμού. Του λαχταριστού, όσο και μισητού, προτύπου της αρπαχτής, που ευνοούν οι συγκυρίες και οι αφύλακτες διαβάσεις της οφειλόμενης πολιτειακής μέριμνας ώστε φαινόμενα όπως αυτό του Ανδρέα Πάτση να μην επανέρχονται κάθε τόσο στο προσκήνιο.
Γιατί ο βουλευτής (εκλεγμένος, επαναλαμβάνουμε, από ψηφοφόρους) αντιπροσωπεύει έναν αναγνωρίσιμο ανθρωπότυπο της πολιτικο-οικονομικο-μιντιακής ζωής της χώρας. Ενα μείγμα με βασικό συστατικό στοιχείο εκείνον τον αλήστου μνήμης αθλητικό παράγοντα με το μουστάκι και το πούρο. Με μία διαφορά: ο βουλευτής δεν κρατάει κομπολόι. Στις φωτογραφίες τουλάχιστον.
