Είναι σαν ξαφνικά να έσπασαν οι κοινωνικοί χαλινοί. Την υπόθεση του Κολωνού με τις ειδεχθείς παραφυάδες διαδέχθηκαν τα απανωτά περιστατικά παιδοβιασμών ανά την επικράτεια, η υπόθεση του κατηγορουμένου για παιδική πορνογραφία συγγραφέα παιδικών βιβλίων, τα 1.118 και 1.044 περιστατικά παιδικής κακοποίησης και πορνογραφίας ανηλίκων σε μια πενταετία, η έκρηξη ενδοοικογενειακής βίας – παράλληλα με την αποσβολωτική πύκνωση των τραμπουκισμών, βαναυσοτήτων, φονικών δι’ ασήμαντον αφορμή. Ο περιρρέων καθημερινός κυνισμός επισκιάζει το βαθύ πηγάδι των αρνητικών παιδικών δεικτών, την ταλάντωση των γονέων μεταξύ υπερπροστασίας και αμέλειας, την πλήθυνση των περιπτώσεων ουσιαστικής αποξένωσης των ανηλίκων από το οικείο περιβάλλον, το οποίο, εάν το παιδί κακοποιηθεί, συνήθως αδυνατεί να αναγνωρίσει τα δηλωτικά της χειραγώγησης, τρομοκράτησης, εκμετάλλευσής του από τα τέρατα της οικείας ή της διπλανής πόρτας.
Για άλλη μία φορά στην Ιστορία, τα παιδιά γίνονται τα πρώτα και δραματικότερα θύματα στον πολύπλοκο βίαιο κόσμο των ενηλίκων. Σύμφωνα με την Ιντερπόλ, οι ανήλικοι σήμερα είναι περισσότερο από ποτέ εκτεθειμένοι στη σεξουαλική κακοποίηση και εξαιτίας του Διαδικτύου, όπου κολυμπούν ελεύθερα από τον «ασφαλή» χώρο του σπιτιού τους και ενίοτε ωθούνται σε άσεμνες σέλφι και αυτοκακοποίηση (συνεχίζεται αμείωτη η, κατά την πανδημία, έξαρση στα περιστατικά). Περί τα 85 εκατομμύρια φωτογραφίες και βίντεο με βιασμούς παιδιών βρέθηκαν να κυκλοφορούν στο Διαδίκτυο το 2021. Κάθε εικόνα αποτελεί απόδειξη ενός φρικτού εγκλήματος με ένα πραγματικό θύμα που θα υποφέρει ισόβια.
Οι μαρτυρίες που έχουν καταγράψει οργανισμοί προστασίας ανηλίκων μοιάζουν μόνο με διάσπαρτα ρήγματα σε μία ακόμη περίκλειστη κόλαση. «Είμαστε πολλοί, αλλά αθέατοι». «Με βίασε άνδρας από το οικογενειακό περιβάλλον, όταν ήμουν οκτώ χρόνων. Κι έπειτα ξανά και ξανά, με φόβητρο τα αντίποινα. Ενιωθα ταπεινωμένος, πικραμένος, οργισμένος, ένας τιποτένιος μέσα σε έναν σκοτεινό κόσμο όπου η ζωή ήταν αδύνατη». «Για χρόνια δεν μπορούσα να δω τον εαυτό μου στον καθρέφτη. Το είδωλό μου με ράπιζε». «Αυτοτραυματιζόμουν για να διώξω τις μνήμες». «Εκρυψα τον εφιάλτη πίσω από μια μάσκα κανονικότητας, όμως το τραύμα ήταν εκεί και καταβρόχθιζε τη ζωή μου». Δεν κάνουμε αρκετά ως πολιτεία και ως κοινωνία για να σύρουμε έξω από τη σιωπή, την ντροπή, τη μοναξιά και τον πόνο, το διαρκές αποτρόπαιο έγκλημα.
