Τελικά, φαίνεται πως στο Ισραήλ ο συνασπισμός του Μπέντζαμιν Νετανιάχου θα είναι ο νικητής των εκλογών, κάτι αναμφίβολα θετικό για την Ελλάδα. Είναι γνωστές οι θέσεις του παλαίμαχου Ισραηλινού ηγέτη για τα ελληνοτουρκικά, ενώ επί των ημερών του σφυρηλατήθηκε η φιλία της πατρίδας μας με το κράτος του Ισραήλ και αναπτύχθηκαν πολύπλευρα οι σχέσεις των δύο χωρών και, το κυριότερο, των δύο λαών. Μια ανησυχία που επικράτησε λόγω της ματαίωσης της επίσκεψης στην Ελλάδα του απερχόμενου υπουργού Αμυνας του Ισραήλ θα διαλυθεί, αν επιβεβαιωθεί αυτό το εκλογικό αποτέλεσμα.
Αλλά και από το λιβυκό μέτωπο τα νέα είναι ευχάριστα. Το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ υπενθύμισε στη λιβυκή κυβέρνηση πως δεν έχει το δικαίωμα να συνάπτει διεθνείς συμφωνίες που βλάπτουν τη σταθερότητα των εξωτερικών σχέσεων ή δεσμεύουν μακροπρόθεσμα τη χώρα. Ακριβώς στο ίδιο μήκος κύματος ήταν και η δήλωση του Στέιτ Ντιπάρτμεντ. Εκανε αναφορά στις αποφάσεις του φόρουμ για τον πολιτικό διάλογο στη Λιβύη, που δεσμεύουν τη λιβυκή κυβέρνηση να απέχει από παρόμοιες πρωτοβουλίες. Συνεπώς, η νέα τουρκολιβυκή συμφωνία ουδεμία πολιτική υπόσταση έχει, καθώς ο ΟΗΕ και οι ΗΠΑ την αποδοκίμασαν. Η τουρκική εξωτερική πολιτική δέχθηκε ακόμη ένα πλήγμα, όταν η Αίγυπτος διέκοψε τις συνομιλίες με την Τουρκία λόγω της συνεχιζόμενης επέμβασης της τελευταίας στα εσωτερικά της Λιβύης. Χωρίς να το σχολιάσω, αναφέρω πως προηγήθηκε επίσκεψη του κ. Ν. Δένδια στον Αιγύπτιο ομόλογό του.
Παρατηρούμε πως ο αναβαθμισμένος ρόλος και λόγος της Ελλάδας στη διεθνή σκηνή δεν ήταν ένα συγκυριακό φαινόμενο. Εχει λάβει μόνιμα χαρακτηριστικά και, όπως φανερώνουν οι τελευταίες εξελίξεις, διευρύνεται. Ολο αυτό το θετικό σκηνικό δεν διαμορφώθηκε τυχαία. Ηταν το αποτέλεσμα μιας ξεκάθαρης στρατηγικής που χάραξε η κυβέρνηση. Δηλαδή, η Ελλάδα είναι μια αξιόπιστη σύμμαχος, στην οποία μπορούν να βασιστούν οι εταίροι της. Με αυτόν τον τρόπο, σε συνδυασμό με την τυχοδιωκτική πολιτική Ερντογάν, η πατρίδα μας θεωρείται από σημαντικά διεθνή κέντρα λήψης αποφάσεων το προκεχωρημένο φυλάκιο της Δύσης στην περιοχή. Μια έκφραση που είχε χάσει τη σημασία της μετά την κατάρρευση του κομμουνισμού και την ξαναβρήκε μετά τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία.
