Μεγάλη συζήτηση γίνεται, ορθώς, στη δημόσια σφαίρα για τις καθυστερήσεις στην απονομή δικαιοσύνης. Δεν είναι η πρώτη φορά, ωστόσο το γεγονός καταδεικνύει πως όλες τις προηγούμενες που επισημάνθηκε το συγκεκριμένο πρόβλημα δεν ελήφθησαν τα απαραίτητα για την επίλυσή του μέτρα.
Οι καθυστερήσεις και η έλλειψη βούλησης για την επίλυση προβλημάτων και την άρση των όποιων εμποδίων για μια ομαλή, διαφανή, ωφέλιμη για την κοινωνία και φιλική προς τον πολίτη λειτουργία του κράτους είναι, δυστυχώς, γενικότερο χαρακτηριστικό των κάθε είδους και μορφής εξουσιών στη χώρα. Η τρέχουσα συγκυρία αναδεικνύει, επί παραδείγματι, με έντονο και σε ορισμένες περιπτώσεις εξαιρετικά οδυνηρό τρόπο, τις στρεβλώσεις ή και τις ανεπάρκειες της νομοθετικής εξουσίας. Για σήμερα, στη Βουλή, είναι προγραμματισμένο να πραγματοποιηθεί ειδική κοινή συνεδρίαση τριών κοινοβουλευτικών επιτροπών με αντικείμενο την παρουσίαση από την κυβέρνηση του «εθνικού σχεδίου δράσης για την προστασία των παιδιών από τη σεξουαλική κακοποίηση και εκμετάλλευση». Στις 23 Οκτωβρίου και στο αποκαλυπτικό ρεπορτάζ της Τάνιας Γεωργιοπούλου στην «Κ», σημειωνόταν μεταξύ άλλων ότι το εθνικό σχέδιο είχε σε γενικές γραμμές παρουσιαστεί στο υπουργικό συμβούλιο στο τέλος του καλοκαιριού.
Αναμφισβήτητα θετικό είναι το γεγονός ότι η κυβέρνηση ασχολήθηκε με το θέμα σε ανώτατο επίπεδο πριν από την εφιαλτική υπόθεση της 12χρονης στον Κολωνό. Το πολιτικό σύστημα και ολόκληρη η κοινωνία «γνώριζαν» για το φαινόμενο, αλλά ανοιχτά ουδείς έως τώρα μιλούσε και, πολύ περισσότερο, ουδείς έκρινε εδώ και τόσα χρόνια ότι έπρεπε να δράσει συντονισμένα και αποτελεσματικά προς την κατεύθυνση της αντιμετώπισης του εφιάλτη.
Αναμφισβήτητα αρνητικό είναι το γεγονός ότι σημειώνεται τέτοια καθυστέρηση ακόμη και τώρα («παρουσιάσεις» τέλος καλοκαιριού – αρχές χειμώνα, και ουκ ολίγες κρίσιμες εκκρεμότητες ως προς τις αναγκαίες πολιτικές, εξαιτίας… έλλειψης πηγών χρηματοδότησής τους). Πολύ περισσότερο αρνητικό είναι το γεγονός ότι το πολιτικό σύστημα, που έχει και την ευθύνη ουσιαστικών νομοθετικών παρεμβάσεων κυρίως και άμεσα για την επούλωση των πληγών σε παιδικές υπάρξεις, αλλά και ευρύτερα για τη θωράκιση της ελληνικής κοινωνίας έναντι των αιτιών που γεννούν τον εφιάλτη, περίπου αρνείται να επιδείξει ευαισθησία και αντανακλαστικά. Στη χειρότερη εκδοχή του μάλιστα, αυτό το ίδιο σύστημα έσπευσε να επιδείξει προκλητικά μία από τις πλέον άσχημες πλευρές του, εκείνη της χυδαίας πολιτικής εκμετάλλευσης ενός εξαιρετικά σοβαρού κοινωνικού προβλήματος, προκειμένου να πληγεί εκατέρωθεν ο αντίπαλος κομματικός οργανισμός.
