Μερικές φορές, ακόμη και οι νομπελίστες κάνουν λάθη. Οπως ο δρ Ντενίς Μουκουέγκε όταν διάλεγε για τίτλο του βιβλίου του το «The Power of Women» («Η δύναμη των γυναικών» στην ελληνική έκδοση από τον Ψυχογιό, μετάφραση: Αριάδνη Μοσχονά). Μπορεί αυτή η σπαρακτική, απολύτως βιωματική μαρτυρία να είναι όντως ένας φόρος τιμής στη δύναμη όλων των γυναικών (κυρίως των «δικών» του γυναικών από το σπαρασσόμενο από τον πόλεμο και τη βία Κονγκό), αλλά την ίδια στιγμή είναι ένας οριακά παραπλανητικός τίτλος: υπάρχει ο κίνδυνος, δηλαδή, να αποξενώσει τους υποψήφιους άντρες αναγνώστες, ενώ πρόκειται για ένα βιβλίο που πρέπει οπωσδήποτε να διαβαστεί (και) από άντρες.
«Αν τον αποκαλούσα Ιησού, δεν θα ήμουν βλάσφημη», σημειώνει στο οπισθόφυλλο του βιβλίου η ψυχοθεραπεύτρια και συγγραφέας Μαριαλένα Σπυροπούλου. Σε μια κοινωνία γονατισμένη από τον εμφύλιο και τη φτώχεια, η μορφή του Μουκουέγκε προσομοιάζει με αγίου: γίνεται το υγειονομικό αλλά και ψυχικό καταφύγιο χιλιάδων κακοποιημένων γυναικών, που συχνά δεν έχουν κανέναν δίπλα τους. Οχι χωρίς προσωπικό κόστος: η κλινική του, ο ξενώνας «Η Πόλη της Χαράς», το σπίτι του, η οικογένειά του και ο ίδιος γίνονται στόχος ακόμη και δολοφονικών επιθέσεων. Μια ανεξάρτητη έρευνα του 2011 υπολόγιζε τα θύματα σεξουαλικής βίας στο Κονγκό σε περισσότερα από 400.000 γυναίκες ετησίως. Οι ομαδικοί βιασμοί είναι μέσα στην ημερησία διάταξη. «Η μεγαλύτερη ελπίδα μου είναι πως κάποια μέρα οι θάλαμοι και οι ξενώνες μας για τις βιασμένες γυναίκες θα μείνουν κενοί», γράφει ο Μουκουέγκε στην προτελευταία σελίδα του βιβλίου· ο άνθρωπος που, αν και του προσφέρθηκε η δυνατότητα μιας πολύ πιο ξένοιαστης ζωής στη Βοστώνη (ύστερα από μια απόπειρα δολοφονίας έξω από το σπίτι του), δεν μπόρεσε να κάνει το χατίρι στην οικογένειά του και επέστρεψε πίσω. «Μια ζωή μακριά από το Μπουκάβου δεν έχει τόσο νόημα για μένα».
