Θα μπορούσε έστω η ηλικία του θύματος να λειτουργήσει αποτρεπτικά, να αποτελέσει αφορμή για να ζυγίσουν καλύτερα την απόφασή τους, να αναλογιστούν τον τραυματικό αντίκτυπο των όσων ειπωθούν και όσων γράψουν. Για μία ακόμη φορά, όμως, αποδείχτηκε ότι δεν είχαν αφήσει χώρο σε δεύτερες σκέψεις. Καμία αναστολή, καμία έγνοια για τον πόνο του άλλου, ακόμη και αν με τις πράξεις τους εξέθεσαν –για δεύτερη φορά– ένα κορίτσι 12 ετών.
Ορισμένοι δημοσιογράφοι δεν αρκέστηκαν μόνο στην αναπαραγωγή, λέξη προς λέξη, όσων κατέθεσε η ανήλικη της υπόθεσης του Κολωνού σε αστυνομικούς, αλλά δημοσίευσαν στο Διαδίκτυο φωτογραφίες ολόκληρων σελίδων της δικογραφίας. Ακόμη κι αν επιχείρησαν να αναδείξουν αυτές τις κόπιες ως το «λάφυρο» μιας δήθεν αποκλειστικής είδησης, η πρακτική τους ήταν δείγμα προχειρότητας και τεμπελιάς. Δεν μπήκαν καν στον κόπο να αξιολογήσουν αυτά που διάβασαν, να φιλτράρουν την πληροφορία, να υπολογίσουν την ευάλωτη θέση του θύματος και το ενδεχόμενο επανατραυματισμού. Αλλωστε, αυτό που επιδιώκουν σε αντίστοιχες περιπτώσεις δεν είναι η ενημέρωση, αλλά το πώς θα θρέψουν τα ηδονοβλεπτικά ένστικτα του κοινού τους.
Πώς θα μπορούσε να εκμυστηρευτεί αυτό το παιδί οτιδήποτε άλλο στις αστυνομικές αρχές, όταν όλα όσα συζήτησε μαζί τους –υποτίθεται εμπιστευτικά– κυκλοφορούν έπειτα σε οθόνες υπολογιστών και τηλεοράσεων; Πέρα από τον στιγματισμό του ίδιου του παιδιού, αυτή η πρακτική θα μπορούσε να τορπιλίσει ακόμη και την εξέλιξη της υπόθεσης, επηρεάζοντας τις συμπληρωματικές καταθέσεις. Πάντοτε σε αυτές τις υποθέσεις το ζητούμενο είναι να μην κλονιστεί η εμπιστοσύνη του θύματος, να νιώσει ασφάλεια, για να είναι και η μαρτυρία του όσο πιο περιεκτική γίνεται. Βάσει θεσμικού πλαισίου, η 12χρονη θα έπρεπε να είχε καταθέσει μία και μοναδική φορά όχι στη ΓΑΔΑ αλλά στο «Σπίτι του Παιδιού», το οποίο υπάγεται στο υπουργείο Δικαιοσύνης – δεν έχει ακόμη διευκρινιστεί γιατί δεν επιλέχθηκε αυτή η οδός.
Η άκριτη αναπαραγωγή ολόκληρων δικογραφιών δεν είναι, δυστυχώς, μια όψιμη τάση, όπως και το στασίδι των καμερών έξω από το σπίτι του θύματος τις προηγούμενες ημέρες δεν ήταν μια πρωτοφανής παραφωνία στην τηλεοπτική κάλυψη αντίστοιχων υποθέσεων. Είναι ο κανόνας. Πριν από λίγα χρόνια δημοσιεύθηκαν σε έντυπα αυτούσια αποσπάσματα της ομολογίας του πατέρα που είχε σκοτώσει την τετράχρονη κόρη του, Αννυ Μπορίσοβα, σε υπόγειο της οδού Μιχαήλ Βόδα. Οι συντάκτες φρόντισαν να παρουσιάσουν κάθε μακάβρια λεπτομέρεια αυτής της αφήγησης. Εχει συμβεί και θα συμβεί ξανά, όσο κάποιοι επιμένουν να μην μπαίνουν στη θέση του άλλου.
