«Ετσι όπως είναι σήμερα η νομοθεσία μας, μετά τις τροποποιήσεις που έγιναν επί της παρούσας κυβέρνησης, οι βιασμοί ανηλίκων τιμωρούνται με την ανώτατη ποινή του νόμου, δηλαδή ισόβια», αναφέρει η Ιωάννα Μάνδρου. Και συνεχίζει: «Με την ισχύουσα νομοθεσία, για τα ισόβια των δραστών – παιδοβιαστών ο χρόνος σίγουρης έκτισης της ποινής είναι 18 χρόνια, καθώς ύστερα από το εν λόγω όριο μπορούν να κάνουν αίτηση και να βγουν υπό όρους, αλλά για την κάθε περίπτωση αποφασίζει σχετικά το δικαστικό συμβούλιο. Δεν αφήνονται δηλαδή ελεύθεροι αυτομάτως, χωρίς δικαστική κρίση, όπως προβλεπόταν στον πολυσυζητημένο ποινικό κώδικα που ψηφίστηκε επί ΣΥΡΙΖΑ παραμονές των εκλογών του 2019. Παρ’ όλα αυτά, στο υπουργείο Δικαιοσύνης μελετούν την αύξηση του χρόνου παραμονής στη φυλακή των καταδικασμένων για βιασμούς, σε μια προσπάθεια να προστατευθεί το κοινωνικό σύνολο, αλλά και να εναρμονιστεί η ποινική τους μεταχείριση με το αίσθημα δικαιοσύνης των πολιτών» («Βιασμοί: Αλλαγές για να παραταθεί ο χρόνος έκτισης της ποινής», «Κ», 23.10.22).
Η καταληκτική πρόταση του ρεπορτάζ έχει ειδικό βάρος. Γιατί; Διότι σχετίζεται άμεσα με τη συζήτηση που γίνεται σε κοινωνικό επίπεδο εδώ και καιρό.
Η νομική επιστήμη μοιράζεται ένα κακό με την ιατρική: το «πάμε καλά» που λέει ο γιατρός στους συγγενείς του ασθενούς δεν έχει καμία σχέση με το τι καταλαβαίνουν οι συγγενείς ως «πάμε καλά». «Πάμε καλά» για τον γιατρό μπορεί να σημαίνει ότι σώθηκε η ζωή του ασθενούς, πλην όμως ο τελευταίος είναι σε οικτρή κατάσταση και η μετάβαση στο σπίτι σημαίνει τη μετατροπή του σπιτιού σε αυτοσχέδιο νοσοκομείο.
Κάπως ανάλογα, το τι σημαίνει «ποινή» ή «ισόβια» για τους νομικούς μπορεί να μην έχει καμία σχέση με το τι καταλαβαίνουμε όλοι εμείς οι υπόλοιποι. Τα περιβόητα «νομικά παράθυρα», που ανοίγουν και κλείνουν εντός των δικαστικών αιθουσών, μοιάζουν συχνά με κατάφωρες αδικίες.
Συχνά είναι· όταν ένας παιδοβιαστής αφήνεται ελεύθερος έπειτα από λίγα χρόνια φυλάκισης και επαναλαμβάνει το ίδιο έγκλημα, υπάρχει πρόβλημα στο σύστημα της δικαιοσύνης. Οπως επίσης όταν χρονίζουν οι δικαστικές υποθέσεις πάσης φύσεως· τόσο το έγκλημα όσο και η τιμωρία χάνουν το νόημά τους. Μπορεί να μην το χάνουν νομικά (δικηγόροι και δικαστές νιώθουν πως «έκαναν τη δουλειά τους», όπως και ένας γιατρός που ικανοποιημένος παραδίδει περίπου «φυτό» έναν ασθενή), όμως κοινωνικά, δηλαδή επί της ουσίας και επί του πρακτέου, καμία δουλειά δεν έχει γίνει.
Ας μην πάμε στις πρακτικές χημικού ευνουχισμού (ας μην ανταγωνιστεί σε βαρβαρότητα το κράτος τους εγκληματίες), αλλά ας σταθούμε λίγο στην ουσία. Η δικαιοσύνη δεν έχει κανένα νόημα όταν εγκλωβίζεται σε μια περίκλειστη αυτοαναφορικότητα.
