Μια σειρά και μια συνέντευξη. Η σειρά είναι το πολυσυζητημένο «Maestro» του Χριστόφορου Παπακαλιάτη. Στο δεύτερο επεισόδιο, που προβλήθηκε την περασμένη Πέμπτη, στην πιο έντονη σκηνή της βραδιάς παρακολουθούμε έναν αλκοολικό πατέρα να επιτίθεται στον ομοφυλόφιλο γιο του με πρωτοφανή βία. Η μάνα προσπαθεί να μπει στη μέση, τα σκάγια της εκρηκτικής συμπεριφοράς του αλλόφρονος συζύγου την παίρνουν κι εκείνη. Ομολογώ ότι δεν είχα δει το συγκεκριμένο στιγμιότυπο, αλλά κρίνοντας από τον θόρυβο στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης κατάλαβα ότι ένα μεγάλο μέρος του κοινού είχε κλονιστεί (και ταραχθεί συναισθηματικά) από τη βιαιότητα της σκηνής.
Η αρχική μου αντίδραση ήταν αμφίθυμη: μήπως ο δημιουργός της σειράς είχε καταφύγει στη δραματουργική υπερβολή για να προκαλέσει τις αντιδράσεις που προκάλεσε; Αναρωτιόμουν αν είναι ποτέ δυνατόν σε έναν τουριστικό τόπο, όπως οι Παξοί, η σεξουαλική ταυτότητα ενός εφήβου να αποτελεί το 2022 αφορμή για τόσο έντονη ενδοοικογενειακή βία. Πάντως, το Twitter, το Facebook και το Ιnstagram είχαν αποφανθεί: ο Παπακαλιάτης αποδομούσε με τον πιο καίριο τρόπο την αγία ελληνική οικογένεια: στην καρδιά του prime time.
Και τώρα η συνέντευξη: την Κυριακή, στο πολιτιστικό ένθετο «Τέχνες και Γράμματα», η Καθημερινή φιλοξένησε μια εφ’ όλης της ύλης συζήτηση της Γιώτας Συκκά με τον καλλιτεχνικό διευθυντή του Εθνικού Θεάτρου, Γιάννη Μόσχο. Ο τίτλος έδινε το σήμερα για τα όσα θα διαβάζαμε στη συνέχεια: «Γεννήθηκα έτσι, γιατί να ντρέπομαι;». Ο επικεφαλής της πρώτης μας κρατικής σκηνής μιλάει εκτενώς για τη σεξουαλική του ταυτότητα· όχι ενοχικά, αλλά με πρόθεση να μην κρύψει κάτι που ο ίδιος θεωρεί σημαντικό. Δεν διστάζει, μάλιστα, να χρησιμοποιήσει λέξεις που έχουν ταυτιστεί με τη στοχοποίηση και τον εκφοβισμό. Αλλά ο Μόσχος πολύ έξυπνα, βάζοντας στα χείλη του την πιο φορτισμένη ομοφοβική ορολογία, ξέρει πολύ καλά ότι αυτός είναι ένας ευφυής τρόπος για να την απογυμνώσει και τελικά να την απονευρώσει.
Και η σκηνή στο «Maestro» και η «εξομολόγηση» του καλλιτεχνικού διευθυντή του Εθνικού Θεάτρου μπορεί να μοιάζουν στα μάτια και στα αυτιά ενός εικοσάρη που ζει σε κάποιο μεσοαστικό προάστιο της Αθήνας οριακά παρωχημένα. Ποιος πατέρας μπορεί σήμερα να σαπίσει στο ξύλο το παιδί του επειδή είναι γκέι; Γιατί αυτός ο συμπαθής μπούμερ χρειάζεται να δηλώσει «γεννήθηκα έτσι, γιατί να ντρέπομαι;». Ομως βρισκόμαστε ακόμη σε αυτό το σημείο στην Ελλάδα: στο σημείο που έχουμε ανάγκη και τις «υπερβολές» του Χριστόφορου Παπακαλιάτη και την καθόλου αυτονόητη μαρτυρία του Γιάννη Μόσχου.
