Πώς συστήνεται ένας άνθρωπος που ασχολείται επαγγελματικά με το κλασικό τραγούδι, αλλά γεμίζει τον ελεύθερο χρόνο του πελεκίζοντας το ξύλο και φτιάχνοντας για φίλους και γνωστούς βιβλιοθήκες και ροτόντες; «Μαστροτενόρος», μου λύνει αμέσως την απορία ο Δημήτρης Σιγαλός, ο οποίος έχει και χιούμορ και αυτογνωσία. «Από μικρός είχα μια αγάπη για το ξύλο και τις κατασκευές. Εβρισκα το ξύλο πιο ευγενές υλικό· για παράδειγμα το μέταλλο είναι πιο δύσκολο για τα μάτια, τα αυτιά, τα χέρια. Επίσης το ξύλο πάντα μου φαινόταν πιο χειροποίητο και πιο εύπλαστο».
Αν έπρεπε να θυσιάσει τη μία από τις δύο μορφές έκφρασης θα είχε μεγάλη δυσκολία. «Δεν μπορώ να ζήσω χωρίς το τραγούδι, αλλά την ίδια στιγμή δεν μπορώ να περάσει και μια μέρα χωρίς να ασχοληθώ έστω και για μια ώρα με το ξύλο. Νομίζω ότι αλληλοσυμπληρώνονται με έναν αναπάντεχο, αλλά ιδανικό τρόπο: με το τραγούδι η επιβράβευση είναι άμεση, αλλά την ίδια στιγμή αυτό που κάνεις εξαϋλώνεται στον χρόνο. Προφανώς με μια κατασκευή από ξύλο δεν εισπράττεις την ίδια αποδοχή, αλλά φτιάχνεις κάτι που θα έχει μεγαλύτερη διάρκεια ζωής και μπορεί να συντροφεύει τους ανθρώπους που θα το βάλουν σπίτι τους για μια ζωή». Αν θέλετε να ακούσετε τον Δημήτρη Σιγαλό θα έχετε μια ευκαιρία στις 21 Νοεμβρίου, στο Φουαγιέ του Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά, όπου θα ερμηνεύσει αγαπημένες άριες και καντσονέτες.
