Χρειάστηκε να απευθυνθούν στο Εθνικό Συμβούλιο Ραδιοτηλεόρασης ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Γ. Οικονόμου και ο γ.γ. Κοινωνικής Αλληλεγγύης, Γ. Σταμάτης, και να ζητήσουν την παρέμβασή του για τον τρόπο που τα ΜΜΕ χειρίζονται την υπόθεση της 12χρονης στον Κολωνό. Να τονίσουν ότι «τίθεται ζήτημα ηθικό αλλά και παραβίασης του κανονιστικού πλαισίου για την προστασία της νεότητας με βάση το Σύνταγμα, τη νομοθεσία και ευρωπαϊκή οδηγία». Να επισημάνουν τον κατήφορο «με τη διακίνηση βίντεο και πληροφοριών γενετήσιου χαρακτήρα από τηλεοπτικούς και ραδιοφωνικούς σταθμούς και διαδικτυακούς τόπους».
Χρειάστηκε δύο αξιωματούχοι της κυβέρνησης να απευθυνθούν σε μία ανεξάρτητη αρχή, για ένα θέμα «κοινής λήψεως». Ολοι αγανακτούν και αγανακτούμε. Είναι τόση, δε, η ομοθυμία στην καταδίκη του εκχυδαϊσμού, που απορεί κανείς γιατί ενώ όλοι το αντιλαμβάνονται η εικόνα εξακολουθεί να είναι μοιραία.
Ας μην υπεισέλθουμε στις «ανατριχιαστικές» λεπτομέρειες μιας «συγκλονιστικής» υπόθεσης, όπως επιτάσσουν τα δημοσιογραφικά κλισέ. Mα, τα στερεότυπα φταίνε για την κατρακύλα; Και αυτά. Η φτώχεια σκέψης και η αδυναμία επεξεργασίας των δεδομένων, που κωδικοποιείται στην επικοινωνία θεατή/αναγνώστη και δημοσιογράφου. Η περιδίνηση, που, ενώ δεν βοηθάει δραστικά τα νούμερα τηλεθέασης, αυξάνει εντυπωσιακά την αναξιοπιστία.
Πρόσφατα, στο πλαίσιο της Διεθνούς Εβδομάδας Δημοσιογραφίας (που οργάνωσε το iMEdD) παρουσιάστηκε έρευνα για την αξιοπιστία των ΜΜΕ στη χώρα μας. Αντιγράφουμε: Το έλλειμμα εμπιστοσύνης εκφράζεται προς κάθε κατηγορία μέσου ενημέρωσης. Η τηλεόραση βρίσκεται στη χείριστη θέση (το 72% του κοινού την εμπιστεύεται λίγο ή καθόλου). Ακολουθούν οι ιστοσελίδες (50% του κοινού δεν τις εμπιστεύεται). Το κοινό, δηλαδή, «δεν εμπιστεύεται» τα μέσα που προτιμάει για την ενημέρωσή του. Αντιφατικό; Καθόλου. Ο εθισμός και η αδράνεια ενισχύουν σταθερά την ολοένα και χειρότερη εκδοχή.
Τι κάνουμε; Πόσο δύσκολο είναι να διασφαλίσουμε –ως προς την ενημέρωση– την κοινωνική νηφαλιότητα; Να «φωτίζουμε» τις σκοτεινές περιοχές της ανθρώπινης φύσης με ψυχραιμία; «Αντικειμενικότητα δεν σημαίνει ουδετερότητα», υποστηρίζει η κορυφαία δημοσιογράφος Κριστιάν Αμανπούρ. Υπάρχει αξιοπιστία χωρίς διαρκή επιφυλακή για την προστασία των ορίων; Το πέρασμα από τον πολιτισμό στη βαρβαρότητα μπορεί να είναι αφύλακτο, δεν είναι όμως αναίμακτο. Με κόστος όχι μόνο για την ποιότητα της δημοσιογραφίας αλλά και της δημοκρατίας.
