Ενα από τα πιο ανησυχητικά που αντιλαμβάνεται κάποιος το τελευταίο χρονικό διάστημα, παρακολουθώντας συστηματικά τον δημόσιο διάλογο κυρίως εντός Βουλής, είναι πως οι πολιτικές δυνάμεις πέραν των αναμενόμενα υπαρκτών, μικρών ή μεγάλων, ιδεολογικών και προγραμματικών τους διαφορών, αναδεικνύουν με έμφαση ολοένα και συχνότερα την τάση – επιλογή τους να «διαβάζουν» με εντελώς διαφορετικό τρόπο τα ίδια γεγονότα, τις ίδιες μελέτες ή και εκθέσεις ακόμα και διεθνών οργανισμών. Είναι λες και ζουν σε εντελώς διαφορετικούς κόσμους.
Είναι κατανοητό ότι βιώνουμε άπαντες, πολίτες, ηγεσίες, φορείς εντός και εκτός της χώρας, ένα διαρκές σοκ, εξαιτίας των πολλών, ταυτόχρονων, παράλληλων κρίσεων. Αυτό, σε συνδυασμό με το ότι συνειδητοποιούμε κάθε μέρα που περνά ότι παλαιές και δοκιμασμένες συνταγές διαχείρισης κρίσεων και επίλυσης προβλημάτων δεν είναι αποτελεσματικές στην τρέχουσα συγκυρία, προκαλεί σε όλους από αμηχανία και μη φυσιολογικές δράσεις, έως και σπασμωδικές αντιδράσεις. Τόσο πολλή βία σε όλα τα επίπεδα – πολύ κοντά, ή και γεωγραφικά κάπως μακριά μας, ο διάχυτος πλανητικός φόβος που πλημμυρίζει τις κοινωνίες, δεν είναι εύκολο να τύχει σωστής διαχείρισης. Το τι «πρέπει» να γίνει, σε έναν κόσμο όπου τα αυτονόητα είναι πλέον ζητούμενα, δεν είναι απολύτως ξεκάθαρο. Δεν υπάρχει έτοιμη και γενικής λήψης συνταγή.
Ωστόσο, το τι «ΔΕΝ πρέπει» να γίνει, είναι ξεκάθαρο, και τούτο αποτελεί μια πολύ καλή αφετηρία: ένα από εκείνα που δεν πρέπει να γίνουν, λοιπόν, είναι να αποδράσουμε από την πραγματικότητα «διαβάζοντάς την» με τρόπο που να μαρτυρά αδυναμία συνειδητοποίησης της κατάστασης και συνεπώς ανικανότητα εξεύρεσης των κατάλληλων λύσεων για τα προβλήματα. Δεν ζούμε σε διαφορετικούς κόσμους, αλλά σε έναν, ο οποίος είναι πολύ σκληρός για πάρα πολλούς, αλλά και απειλητικός για όλους. Η επιθετική συμπεριφορά της Τουρκίας, οι παράλληλες, διαρκείς και επιδεινούμενες κρίσεις σε οικονομικό και ενεργειακό επίπεδο, το προσφυγικό – μεταναστευτικό που προσλαμβάνει άγριες για την ανθρώπινη αξιοπρέπεια διαστάσεις, η ανάγκη στήριξης κοινωνικά ευάλωτων, το κατεπείγον της διόρθωσης όλων αυτών που έχουν διαμορφώσει στην κοινωνία μας νησίδες χυδαιότητας, βίας, ασχήμιας, σαν και αυτές που παρακολουθούμε να καταγράφονται με ασυνήθιστη οξύτητα και συχνότητα, είναι εδώ και αφορούν όλους μας. Δεν μπορούν και δεν πρέπει να διαβάζονται με σκοπιμότητες από κανέναν. Ειδικά από εκείνους που έχουν εξουσία, λαμβάνουν αποφάσεις και επηρεάζουν την κοινωνία με την εικόνα και τις επιλογές τους.
