Μήπως αντί να πέφτουμε διαρκώς από τα σύννεφα, να προσπαθήσουμε να μη ζούμε στα σύννεφα; Οι δίχως τέλος αποκαλύψεις για την υπόθεση βιασμού της 12χρονης στον Κολωνό έφεραν για άλλη μια φορά στο προσκήνιο τους «πεφτοσυννεφάκηδες». Τους συγγενείς, φίλους, γνωστούς, γείτονες, συνεργάτες, συναδέλφους που δεν μπορούν να πιστέψουν όσα φρικώδη ακούν. Μπορεί όλα όσα περιγράφονται να γίνονταν χωρίς κανείς να προσέξει και να αντιληφθεί το παραμικρό; Αν ναι, τότε όντως ζούμε καθένας στο δικό του συννεφάκι που θολώνει την όραση και δεν αφήνει να δούμε τι συμβαίνει γύρω μας. Είναι δύσκολο, ωστόσο, να μην κατάλαβε κανείς κάτι.
Η αποτυχία να προστατευθούν οι πλέον ευάλωτοι, πρωτίστως τα παιδιά, από πάσης φύσεως κακοποίηση, δεν αφορά μόνο αυτούς που έχουν την άμεση ευθύνη για τη φροντίδα και επιμέλειά τους. Είναι αποτυχία συνολικά της κοινωνίας μας. Είναι αποτυχία μιας Πολιτείας που αδυνατεί να σκύψει πάνω από τους πλέον ευάλωτους και να μεριμνήσει για τη φροντίδα και τη στήριξη που έχουν ανάγκη, ώστε να μην υπάρχει δικαιολογία ότι «το παιδί χρειαζόταν να δουλέψει, η οικογένεια βρίσκεται σε μεγάλη ανάγκη», που ανοίγει την πόρτα στην εκμετάλλευση. Πάσης φύσεως.
Είναι αποτυχία ενός εκάστου ημών. Που αρνούμαστε πεισματικά να αφουγκραστούμε την αγωνία, την απελπισία, τον φόβο, ακόμα κι όταν ξετυλίγονται μπροστά στα μάτια μας. Που κλείνουμε την πόρτα και αισθανόμαστε ασφαλείς καθένας στον μικρόκοσμό του. Που οχυρωνόμαστε πίσω από το «δεν με αφορά» και το «πού να μπλέξω τώρα» και δεν κάνουμε το ελάχιστο: να σηκώσουμε το τηλέφωνο και να απευθυνθούμε σε μια γραμμή βοήθειας. Εστω και ανώνυμα, χωρίς να «μπλέξουμε», ίσως βοηθήσουμε κάποιον δίπλα μας.
Κάθε φορά τα ίδια ερωτήματα. Οταν αποκαλύπτονται ιστορίες κακοποίησης και δίνονται περιγραφές παιδιών αφρόντιστων, υποσιτισμένων, με βρώμικα ρούχα, με σημάδια ξυλοδαρμού. «Δεν είδε κανείς τίποτα; Στο σχολείο δεν κατάλαβαν;». Αλλά και «είχε ειδοποιηθεί η αστυνομία, ήρθαν μια-δυο φορές αλλά δεν έγινε κάτι». Μια κοινωνία απαίδευτη να αποκρίνεται στην ανάγκη του διπλανού, ένα κράτος με υπηρεσίες και δομές συχνά ανεπαρκείς ή αδιάφορες στην ουσιαστική αντιμετώπι-ση προβλημάτων.
Τα τέρατα της διπλανής πόρτας δεν έχουν κέρατα και φολιδωτές ουρές. Είναι άνθρωποι κανονικοί, ίσως οι πιο κανονικοί όλων μας. Δείτε τον βιασμό της 12χρονης: οικογενειάρχης, καλός επαγγελματίας, άνθρωπος της προσφοράς, με γνωριμίες, της εκκλησίας. Οι περιγραφές γνωστών και γειτόνων δίνουν μια τέλεια εικόνα. Πριν από λίγες μέρες, στη Θεσσαλονίκη, ταυτοποιήθηκε από την αστυνομία ο άνδρας που λίγες εβδομάδες νωρίτερα ποδοπάτησε μέχρι θανάτου ένα γατάκι στο κέντρο της πόλης. Διδάκτωρ, ποιητής, συγγραφέας, με σχέσεις στον καλλιτεχνικό χώρο αναφέρουν οι δημοσιογραφικές πληροφορίες. Ποιος να το περίμενε. Κι όμως, το έγκλημα και η απανθρωπιά είναι δίπλα μας. Ας μάθουμε να κοιτάζουμε πιο προσεκτικά. Ας μάθουμε να ακούμε. Και ας κάνουμε κάτι.
