Ας σκεφτούμε λίγο με δεκαετίες, εκκινώντας από την αυγή του εικοστού πρώτου αιώνα. Πάμε στο 2002: η χώρα προετοιμαζόταν πυρετωδώς για τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Τα τηλεφωνήματα για κάθε είδος δανείου από τις τράπεζες ήταν καθημερινά. Ηταν επίσης η χρονιά του τέλους της 17Ν. Διεθνώς, το ευρώ ήταν μια φρέσκια κατάκτηση της Ευρωπαϊκής Eνωσης. Το πιο μελανό σημείο ίσως να ήταν το ότι η Αμερική είχε πατήσει στο Αφγανιστάν μετά την 11η Σεπτεμβρίου και προετοιμαζόταν για το άλλο μεγάλο φιάσκο της, το Ιράκ. Δεν ήταν ιδανικός κόσμος. Αλλά είχε τις σταθερές του. Στο βάθος, νιώθαμε ασφαλείς. Τα δεδομένα του ύστερου εικοστού αιώνα ήταν ακόμα μαζί μας…
2012: αυτό το αίσθημα της σταθεράς που αντέχει, της ασφάλειας, έχει υποστεί σοβαρά πλήγματα. Η νέα πραγματικότητα στη χώρα είναι η μνημονιακή και οι Αγανακτισμένοι στην Πλατεία Συντάγματος. Είναι οι νεκροί της Μαρφίν. Είναι επίσης οι πρώτοι σπασμοί των νεοναζί κακοποιών. Οι τράπεζες πια δεν τηλεφωνούν για να προτείνουν δάνεια. Τώρα πια οι τράπεζες «μας παίρνουν τα σπίτια». Το Αττικόν καίγεται. Στην Ευρώπη επικρατεί αναβρασμός. Τα «γουρούνια» του Νότου και η γερμανική ηγεμονία. Αλλά στην Αμερική κυβερνά Αφροαμερικανός πρόεδρος. Απίστευτο και όμως αληθινό. Υπάρχει όμως κάτι πολύ δυσάρεστο: το ξέσπασμα του συριακού εμφυλίου, με την ανάμειξη Ρωσίας και Τουρκίας. Εδώ, ένα ζοφερό μέλλον –παρόν πια– μας κλείνει το μάτι…
2022: συμβαίνουν απίστευτα πράγματα. Η Βρετανία είναι εκτός Ευρωπαϊκής Ενωσης, από τον Λευκό Οίκο πέρασε ένας Τραμπ με τους οπαδούς του να εισβάλλουν στο Καπιτώλιο. Η Αμερική έχει αποχωρήσει από Ιράκ και Αφγανιστάν περίπου «με την ουρά στα σκέλια», την ίδια στιγμή που ο Πούτιν εισβάλλει στην Ουκρανία και κάθε μέρα πλέον μιλάμε για τον άμεσο κίνδυνο του πυρηνικού ολέθρου. Η Ελλάδα απειλείται από την Τουρκία, ενώ στην Ευρώπη γίνεται λόγος για περικοπές στην ενέργεια – ανήκουστο. Στη Μεσόγειο πνίγονται πρόσφυγες. Το 2002 φαντάζει με μακρινό γαλαξία, άλλο σύμπαν. Ακόμα και το 2012 μοιάζει να ανήκει σε κάποιο παράλληλο σύμπαν.
Και το 2032; Σε δέκα χρόνια; Θα έχει κλιμακωθεί ο πόλεμος με τη Ρωσία; Θα έχουν πέσει πυρηνικά; Θα έχει ξεσπάσει επισιτιστική κρίση και η κλιματική αλλαγή θα έχει πνίξει ακτές;
Υπάρχουν δεκαετίες που όσο κι αν διαφέρουν μεταξύ τους, έχουν έναν χρόνο μάλλον συμβατικό, δίχως σχετικότητες και ανωμαλίες. Υπάρχουν όμως και δεκαετίες όπου οι επιταχύνσεις είναι ιλιγγιώδεις και ουσιαστικά είναι σαν να μιλάμε για διαφορετικές χρονικότητες. Αυτή την παραζάλη βιώνουμε. Στο βάθος, θέλουμε ο χρόνος να σταματήσει λίγο για να μπορέσουμε να σκεφτούμε πιο καθαρά. Το πιο δύσκολο πράγμα στον κόσμο το 2022.
