Ο Ταγίπ Ερντογάν στην Πράγα δεν δίστασε, παρουσία όλων των Ευρωπαίων ηγετών, να επαναλάβει τις απειλές του, που συνοψίζονται πλέον στη φράση «θα έρθουμε ξαφνικά μια νύχτα». Και επειδή ουδείς έρχεται ξαφνικά μια νύχτα σε ένα άλλο κράτος, αυτό στο μυαλό ενός ανθρώπου με κοινή λογική ακούγεται ως εισβολή.
Καλά κάνει ο Τούρκος ηγέτης και τα επαναλαμβάνει αυτά και σε τέτοιο υψηλού επιπέδου ακροατήριο, για να υπενθυμίζει σε κάποιες παλιές του αγάπες ποιος είναι και τι σχέδια έχει.
Ομως, για να είμαι δίκαιος, είπε κάτι που είναι αλήθεια. Ποιο είναι αυτό; «Δεν έχω τίποτα να συζητήσω με την Ελλάδα». Αυτό έπρεπε να το λέμε εμείς εδώ και καιρό, απ’ όταν αποτόλμησε την εισβολή των μεταναστών στον Εβρο, όταν συνέχισε τις προκλήσεις στο Αιγαίο και όταν άρχισε να απειλεί την πατρίδα μας με τις αιφνιδιαστικές νυχτερινές επισκέψεις του. Εμείς θα έπρεπε πρώτοι να πούμε πως δεν έχουμε τίποτα να συζητήσουμε με έναν ηγέτη που επιζητεί να αναθεωρήσει διεθνείς συνθήκες και αμφισβητεί κυριαρχικά μας δικαιώματα.
Προχθές στην Πράγα, ο Ταγίπ Ερντογάν μάλλον θα αντιλήφθηκε τη διεθνή απομόνωση στην οποία οδήγησε την Τουρκία με την πολιτική του. Οι δηλώσεις στήριξης που έλαβε ο Ελληνας πρωθυπουργός μπορεί να μη συνέτισαν τον Τούρκο πρόεδρο, μπορεί ούτε καν να τον προβλημάτισαν, όμως αποτελούν μια πραγματικότητα που υπάρχει, ανεξαρτήτως του πώς αυτός την προσεγγίζει.
Στο περιβάλλον στο οποίο βρέθηκε ο Ταγίπ Ερνογάν η λέξη «πόλεμος» είναι απαγορευμένη. Στην Ευρώπη, οι διαφορές δεν λύνονται με casus belli ούτε με τους γνωστούς ανατολίτικους κουτσαβακισμούς. Στο κάτω κάτω, αν θέλει τόσο πολύ να έρθει ένα βράδυ σε κάποιο ελληνικό νησί, είμαι σίγουρος πως θα τύχει της δέουσας υποδοχής. Οι νησιώτες μας φημίζονται για τη φιλοξενία τους.
Οι ελληνοτουρκικές σχέσεις, μετά τη νύχτα των Ιμίων, ποτέ άλλοτε δεν βρέθηκαν σε σημείο που προσεγγίζει το μηδέν. Και αυτή η κατάσταση κρατάει καιρό και κλιμακώνεται από την πλευρά των γειτόνων μας. Δεν είναι συγκυριακό το φαινόμενο. Εχει προσλάβει μόνιμα χαρακτηριστικά, που ακυρώνουν την πολιτική των απαραίτητων διαύλων επικοινωνίας, κάτι αναμφίβολα αρνητικό, αλλά γι’ αυτό δεν ευθύνεται η πατρίδα μας.
