Στη ρητορική, στην επικοινωνία, στην επαγωγική σκέψη γενικώς υπάρχει μια «λογική πλάνη», που ονομάζεται «το επιχείρημα του αχυρανθρώπου»: από όλες τις θέσεις του ομιλητή που βρίσκεται απέναντί σου παίρνεις την πιο αδύναμη ή υπερβολική, και αφού δείξεις εύκολα πόσο αστήρικτη, πόσο «αχυρένια» είναι, απορρίπτεις την όλη στάση του στο ζήτημα. Αν μια τέτοια θέση δεν υπάρχει, την επινοείς, οδηγώντας την επιχειρηματολογία του ομιλητή στα λογικά της άκρα, με φράσεις όπως «δηλαδή θέλετε να μας πείτε ότι…», «αν είναι έτσι, αυτό ση-μαίνει πως…» κ.λπ.
Νομίζω ότι σε ένα βαθμό κάτι παρόμοιο συνέβη και στη δημόσια συζήτηση γύρω από το αν η όπερα «Στρέλλα» της Εναλλακτικής Σκηνής της Εθνικής Λυρικής Σκηνής οφείλει να έχει ως πρωταγωνίστρια μια διεμφυλική γυναίκα, όπως και στην ομώνυμη ταινία του Πάνου Κούτρα στην οποία βασίζεται το έργο. Η ΛΟΑΤΚΙ κοινότητα υποστήριξε μεταξύ άλλων πως ναι, καλό θα ήταν να συμβεί, για λόγους εκπροσώπησης, ορατότητας και συμπερίληψης των διεμφυλικών ατόμων, αλλά και γιατί στην τέχνη, εκτός από τις παρτιτούρες ή τα πινέλα, κάποια σημασία έχουν και τα βιώματα.
Τι αντίλογος υπήρξε; Ακούστηκε ότι οι τρανς γυναίκες στην Ελλάδα είναι λίγες – δεν θα βρεθεί κάποια και ικανή και βαρύτονος· ότι η αλλαγή ταυτότητας φύλου συνεπάγεται, λόγω ορμονών, λέπτυνση της φωνής· ότι αν είναι έτσι, αν μόνο τα διεμφυλικά άτομα μπορούν να υποδύονται διεμφυλικούς ρόλους, το ίδιο θα πρέπει να συμβεί με τους επιζώντες του Ολοκαυτώματος, τους αρχιεπισκόπους, τις χήρες κ.ο.κ.
Το τελευταίο, βέβαια, θυμίζει εκείνα τα λογικά άκρα που λέγαμε. Δεν νομίζω η ΛΟΑΤΚΙ κοινότητα να είπε ουσιαστικά ότι γενικώς δικαιούσαι να υποδύεσαι αποκλειστικά αυτό που είσαι. Από την άλλη, κάτι που όντως είπε, δεν πολυακούστηκε μέσα σε τόσο θόρυβο: δέχεστε, είπαν, να παίξει ένας άνδρας τον ρόλο ενός διεμφυλικού ατόμου· το αν ένα διεμφυλικό άτομο μπορεί να παίξει οτιδήποτε άλλο πέραν του εαυτού του, δεν φαίνεται να σας απασχολεί.
Τα περί αναγκαστικής χρήσης ορμονών, την αντίφαση ότι οι τρανς γυναίκες είναι λίγες για να βγάζουν ταλέντα, αλλά πολλές για να εκβιάζουν έναν μεγάλο οργανισμό, τα αφήνω ασχολίαστα. Και στην πραγματικότητα δεν ξέρω τι έπρεπε να κάνει η Λυρική. Σίγουρα δεν πιστεύω ότι χωρίς διεμφυλική πρωταγωνίστρια η παράσταση πρέπει να μείνει άπαικτη. Και ακόμα πιο σίγουρα πιστεύω το εξής: ο κόσμος, αιώνες τώρα, αλλάζει με πρωτόγνωρους, κάθε φορά, τρόπους. Εν μέσω τέτοιων αλλαγών, θα ειπωθούν και υπερβολές. Οσους και όσες όμως προσπαθούν να βγουν από μια ζωή διακρίσεων και εξευτελισμού, αντί να τους ειρωνεύομαι, λέω να τους ακούσω.
