Eτος 2030. Το λιώσιμο των πάγων αυξάνει τη στάθμη της θάλασσας κατά 20 εκατοστά. Το 60% των κοραλλιογενών υφάλων τίθεται σε επίπεδο «πορτοκαλί» συναγερμού. Η φθίνουσα απόδοση των καλλιεργειών οδηγεί επιπλέον 100 εκατ. ανθρώπους σε καθεστώς ακραίας φτώχειας και η άνοδος της θερμοκρασίας τροφοδοτεί ασθένειες που θα κοστίζουν τη ζωή σε επιπλέον 250.000 ανθρώπους ετησίως.
Ετος 2040. Ο πλανήτης ξεπερνά το όριο της συμφωνίας του Παρισιού για αύξηση της θερμοκρασίας κατά μόνο 1,5 βαθμό Κελσίου. Το Μπανγκλαντές, το Βιετνάμ και η Ταϊλάνδη υποφέρουν από εκτεταμένες πλημμύρες που προκαλούν μαζική μετανάστευση. Το 10% του παγκόσμιου πληθυσμού είναι αντιμέτωπο με σφοδρή μείωση της διαθεσιμότητας νερού. Στην Αρκτική είναι καλοκαίρι και δεν υπάρχουν πάγοι. Στον Κόλπο του Μεξικού το επίπεδο της θάλασσας έχει ανέβει κατά 60 εκατοστά και οι τυφώνες οδηγούν σε καταστροφικές καταιγίδες.
Ετος 2050. Δύο δισεκατομμύρια άνθρωποι αντιμετωπίζουν θερμοκρασίες 60 βαθμών Κελσίου για περισσότερο από το 1/10 του έτους. Στις περισσότερες περιοχές του πλανήτη ο κόσμος φοράει μάσκες για να προστατεύει τους πνεύμονες από το νέφος. Οι βόρειες ΗΠΑ είναι αντιμέτωπες με 25 πλημμύρες έναντι μιας το 2020. Σχεδόν 150 εκατ. άνθρωποι εκτοπίζονται από τις εστίες τους λόγω πείνας, δίψας ή ακραίων καιρικών φαινομένων.
Το 2100; Αφήστε το καλύτερα. Αν δεν είχε μεσολαβήσει η εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία, η κλιματική αλλαγή θα ήταν η υπ’ αριθμόν 1 προτεραιότητα για τη διεθνή κοινότητα, η οποία είχε ήδη χάσει χρόνο.
Τώρα η Ευρώπη στερείται το καύσιμο-γέφυρα που θα την οδηγούσε με ασφάλεια και αξιοπρέπεια στην πράσινη ενέργεια. Μπροστά στις δυσθεώρητες αυξήσεις των τιμών στο φυσικό αέριο, οι κυβερνήσεις διαμηνύουν την επιτάχυνση στα ανανεώσιμα.
Ομως, κακά τα ψέματα, την ίδια ώρα ξεσκονίζουν λιγνιτικές μονάδες που βρίσκονταν έξω από το πλάνο τους και προσφέρουν κίνητρα για να προτιμηθεί το πετρέλαιο.
Δεν έχουν άλλη επιλογή έτσι όπως ήρθαν τα πράγματα, με δεδομένη την απόφαση πλήρους απεξάρτησης από το ρωσικό αέριο το συντομότερο δυνατό. Ομως οι εκτιμήσεις θέλουν την ουκρανική κρίση να κοστίζει τουλάχιστον δύο χρόνια στην πράσινη μετάβαση.
Προφανώς, δεν φταίει ο Πούτιν για την κλιματική αλλαγή. Αλλά μας πηγαίνει πίσω σε μια πολύ κρίσιμη καμπή για την πολιτική στο κλίμα. Δεν ήταν ίσως τυχαίο το τάιμινγκ που επέλεξε η Ρωσία για να συγκρουστεί με την Ευρώπη, η οποία κατά τα άλλα κρίνεται για την επιλογή της να σχεδιάσει την ενεργειακή μετάβαση με εγγύηση το αέριο του Πούτιν.
