Αν δούμε πραγματικά, και όχι απλώς κοιτάξουμε, την κατάσταση που επικρατεί στον πλανήτη, τότε εξαιρετικά δύσκολα θα διαφωνήσουμε με τον Βρετανό οικονομολόγο Ουμάιρ Χακ, ο οποίος («Κ», 24/5/2022), αναφερόμενος στις σοβαρές συνέπειες της κλιματικής αλλαγής, σημειώνει: «Ο αφανισμός μας βρίσκεται ήδη σε εξέλιξη. Βρισκόμαστε στο κατώφλι, ήδη το περνάμε. Μπορούμε πλέον να το δούμε με τρομακτική λεπτομέρεια». Δεν μιλάμε για κάτι που ακούγεται «γενικό και ασαφές», όπως για παράδειγμα η τρύπα του όζοντος κάπου μακριά, ή το λιώσιμο των πάγων στην Ανταρκτική.
Στο μικρό μας σπίτι, στην Ελλάδα, ήδη βιώνουμε καταστροφικές πλημμύρες, παράλληλα με το φαινόμενο της ξηρασίας που παραδίδει τον τόπο σε φονικές πυρκαγιές. Στην ευρύτερη γειτονιά μας, Ευρώπη και Μεσόγειο, ήδη έχουν κάνει την τρομακτική τους εμφάνιση τα σημάδια, όπως έχουν ήδη καταγραφεί από την «Κ»: «Η κλιματική αλλαγή αύξησε κατά 20% έως και 900% τις πιθανότητες σφοδρών πλημμυρών στις περιοχές που σάρωσαν τα ορμητικά νερά στη Γερμανία και στο Βέλγιο τον Ιούλιο, κοστίζοντας τη ζωή 220 ανθρώπων» (27/8/21, με βάση δημοσιεύματα των Der Spiegel, NYT, Washington Post). «Η Ευρώπη και ακόμη περισσότερο η Μεσόγειος οδεύουν προς ένα μέλλον με αυξανόμενες σοβαρές έως ακραίες ξηρασίες τα καλοκαίρια» (7/9/21). Το «47% της Ευρώπης βρίσκεται σε συνθήκες προειδοποίησης για ξηρασία, και το 17% σε κατάσταση συναγερμού, στην οποία η βλάστηση καταστρέφεται» (23/8/2022, έκθεση του Ευρωπαϊκού Παρατηρητηρίου για την Ξηρασία (EDO), το οποίο επιβλέπει η Ευρωπαϊκή Επιτροπή).
Αλλά, και στο μεγάλο μας σπίτι, τον πλανήτη, τα –στην πλειοψηφία τους διαχρονικά– εκρηκτικά προβλήματα γίνονται πλέον εφιαλτικά: «Η κλιματική αλλαγή είναι πιθανό να αναγκάσει πάνω από 200 εκατομμύρια ανθρώπους να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους μέσα στις επόμενες τρεις δεκαετίες» (13/9/21, έκθεση της Παγκόσμιας Τράπεζας). Το σήμα κινδύνου δεν εκπέμπεται από τις «συνήθεις ύποπτες» περιοχές, σαν την Αφρική, τη νότια Ασία ή τον Ειρηνικό. «Ισχυρές καταιγίδες και καταρρακτώδεις βροχές ιστορικού επιπέδου σαρώνουν τη βόρεια Καλιφόρνια, η οποία δίνει μάχη εδώ και πολλούς μήνες με γιγαντιαίες δασικές πυρκαγιές, που προκάλεσε η ξηρασία» («Κ», 25/10/21).
Θα συνεχίσουμε, άραγε, απλώς να κοιτάζουμε –με την κάθε του τρομακτική λεπτομέρεια– τον αφανισμό μας; Θα σταματήσουμε να επιλέγουμε στάση ζωής και ηγεσίες που επιταχύνουν την αυτοκαταστροφική πορεία μας;
