Κάθε εμπόδιο για καλό, που λέει η ελληνική παροιμία. Ή αλλιώς, οι κρίσεις γεννούν ευκαιρίες. Η αλήθεια είναι ότι ο ταχύτερος τρόπος για να γίνουν επώδυνες, αλλά επιβεβλημένες αλλαγές είναι μέσα από τις δυσκολίες. Μόνο έτσι μια χώρα αναγκάζεται να ξεβολευτεί, να διορθώσει τα κακώς κείμενα και να εκσυγχρονιστεί. Οπως αναγκαστήκαμε να κάνουμε κάποιες μεταρρυθμίσεις –στο συνταξιοδοτικό, στα εργασιακά κ.λπ.– στην Ελλάδα μετά τη χρεοκοπία και με την πίεση της τρόικας και των μνημονίων.
Οπως έγινε και με την πανδημία και τον αναγκαστικό εγκλεισμό μας από τον φόβο της COVID-19. Ανάγκασε μια χώρα που είχε μείνει πολύ πίσω στον ψηφιακό της μετασχηματισμό, με τη βοήθεια βεβαίως του εμπνευσμένου Κυριάκου Πιερρακάκη, να κάνει μέσα σε δύο χρόνια ψηφιακά άλματα. Ποιος θα το περίμενε πως στην Ελλάδα σήμερα μπορούν να γίνουν μαθήματα στα σχολεία μέσω ηλεκτρονικών υπολογιστών, ότι τα περισσότερα δημόσια έγγραφα μπορούν να εκδοθούν ηλεκτρονικά χωρίς ο ενδιαφερόμενος να πρέπει να στηθεί για ώρες στην ουρά και ότι εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες θα μπορούν πλέον να εργάζονται κάποιες μέρες της εβδομάδας από το σπίτι τους χωρίς να πηγαίνουν στο γραφείο.
Η πανδημία ώθησε επίσης την αργοκίνητη ευρωπαϊκή γραφειοκρατία να αποκτήσει σβελτάδα και αποφασιστικότητα. Να παραγγείλει σε χρόνο-μηδέν εμβόλια για όλους τους Ευρωπαίους πολίτες και να δημιουργήσει ένα σύστημα διανομής και εμβολιασμού ώστε να ανταποκριθεί στην πρωτοφανή υγειονομική πρόκληση. Μέσα από την πιεστική ανάγκη το τεράστιο, αργοκίνητο ευρωπαϊκό καράβι άρχισε να πλανάρει – δηλαδή να «πετάει».
Το ίδιο πάει να γίνει και με τον πόλεμο στην Ουκρανία. Για σκεφτείτε, η Γερμανία, η χώρα με το μεγαλύτερο ΑΕΠ στην Ευρώπη –σχεδόν 3 τρισ. ευρώ–, τόσα χρόνια αντί να επενδύσει βήμα βήμα στην ενεργειακή της αυτονομία ή να αναζητήσει έναν κοινό βηματισμό με τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες, προτίμησε την ευκολία. Να εξαρτάται ενεργειακά –σε ποσοστό μάλιστα 65% της κατανάλωσής της– από το φυσικό αέριο της αυταρχικής Ρωσίας. Για να υποχρεωθεί, εκ των υστέρων, για να μην ενδώσει στον εκβιασμό Πούτιν να τρέχει άρον άρον να καλύψει την ενεργειακή της αδυναμία. Και να αναζητεί τώρα μέσω και της Κομισιόν μια κοινή φόρμουλα για την τροφοδοσία των «27» με φυσικό αέριο. Επιχειρώντας μάλιστα να επιβάλει με τη δύναμη των 450 εκατομμυρίων κατοίκων της Ευρώπης ένα πλαφόν στην τιμή της ενέργειας.
Αυτή ίσως να είναι και η μοναδική αισιόδοξη προοπτική που φέρνει η κρίση. Μέσα από την ανάγκη θα γίνουμε καλύτεροι.
