Ο κ. Νίκος Ανδρουλάκης κατήγγειλε πως έγινε απόπειρα να παγιδευτεί το κινητό του τηλέφωνο, όπως τον ενημέρωσε η αρμόδια υπηρεσία του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Η απόπειρα έγινε σε πολιτικά ανύποπτο χρόνο (Σεπτέμβριο 2021), καθώς ζούσε τότε η αείμνηστη Φώφη Γεννηματά και ουδείς μπορούσε να μαντέψει τις μετέπειτα εξελίξεις. Συγχρόνως, έγινε γνωστό από την κυρία Εύα Καϊλή πως και άλλοι ευρωβουλευτές, άλλων κρατών, έπεσαν θύματα τηλεφωνικών υποκλοπών. Συνεπώς, ερευνητέον το κίνητρο του συγκεκριμένου περιστατικού.
Δεν είναι η πρώτη φορά που απασχολούν την πολιτική ζωή του τόπου οι υποκλοπές. Και τα δύο μεγάλα κόμματα, τόσο η Νέα Δημοκρατία όσο και το ΠΑΣΟΚ, είχαν αξιοζήλευτες επιδόσεις. Να υπενθυμίσω τις δραστηριότητες του αλήστου μνήμης Θεοφάνη Τόμπρα, διοικητή του ΟΤΕ επί ΠΑΣΟΚ, και τις εξίσου αξιοζήλευτες δραστηριότητες του Χρήστου Μαυρίκη επί Νέας Δημοκρατίας. Αλλά και η ριζοσπαστική Αριστερά δεν είναι άσπιλη και αμόλυντη. Οπως είχε καταγγείλει ο κ. Παναγιώτης Λαφαζάνης, η κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ παρακολουθούσε τα τηλέφωνά του. Να μην παραλείψω να αναφερθώ πως θύμα υποκλοπών έπεσε και ο τότε πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής, μια ιδιαιτέρως σοβαρή υπόθεση που για ευνόητους λόγους καταχωνιάστηκε.
Γιατί τα κόμματα εξουσίας διακινδυνεύουν να εμπλακούν σε αυτές τις παράνομες πρακτικές; Αναμφίβολα το να γνωρίζουν τους σχεδιασμούς του αντιπάλου βοηθά τις δικές τους κινήσεις για να τον αντιμετωπίσουν. Επιπλέον, όχι λίγες φορές, με τις υποκλοπές αποκαλύπτονται καλά φυλαγμένα μυστικά διαφόρων προσώπων, κάτι που μπορεί να φανεί χρήσιμο στο μέλλον. Επίσης, η αλαζονεία της εξουσίας οδηγεί στην κατάχρησή της.
Ολα τα παραπάνω περιστατικά αναφέρονται σε παράνομες υποκλοπές, με έντονο το πολιτικό χρώμα. Γιατί υπάρχουν και οι νόμιμες υποκλοπές, που διενεργούνται από τις αρμόδιες κρατικές υπηρεσίες ασφαλείας ύστερα από εισαγγελική άδεια, δηλαδή είναι επαρκώς αιτιολογημένες. Αυτές οι νόμιμες παρακολουθήσεις γίνονται σε όλα τα κράτη, πολύ δε περισσότερο μετά την έξαρση της τρομοκρατίας και του μεταναστευτικού ρεύματος.
Η περίπτωση του κ. Νίκου Ανδρουλάκη δεν φαίνεται εκ πρώτης όψεως να έχει λογική, πολιτική εξήγηση. Ηταν τότε ένας απλός ευρωβουλευτής. Εξίσου προβληματική είναι η καθυστερημένη δημοσιοποίηση του γεγονότος. Θα μπορούσα να κάνω εικασίες δημοσκοπικού χαρακτήρα, αλλά δεν τις κάνω.
