Πηγή γρήγορου πλουτισμού έχει αποβεί η ξαπλώστρα με ομπρέλα για τους παρόχους αυτής της θερινής βολής. Είναι μία από τις κότες που γεννούν τα χρυσά αυγά στη δίνη τού μετά την πανδημία θεραπευτικού ξεσπάσματος εξωστρέφειας. Και ό,τι βρέξει –για τον ελληνικό τουρισμό– ας κατεβάσει. Δεκάδες ευρώ κοστίζει το παραθαλάσσιο χουζούρι, ειδικά στις σεπαρέ κατασκευές πάνω στην άμμο, με τα μαλακά ανάκλιντρα πίσω από ημιδιάφανες αέρινες προστασίες.
Ομως η συναλλαγή θέλει δύο. Εκείνον που τιμολογεί και αυτόν που πληρώνει. Είναι το ακριβοπληρωμένο ραχάτι δίπλα στο κύμα από εκείνες τις απολαύσεις που συγκινούν τα πλήθη και κατακτούν τη συλλογική φαντασία; Ολοι οι συρμοί είναι. Αποτελεί «σύμβολο κύρους» η κλεισμένη από μέρες ξαπλώστρα, όχι στο μυκονιάτικο βασίλειο της άκρας υπερβολής, αλλά σε κάθε τυπικό τουριστικό νησί; Πάντα το χρήμα ήταν αναγνωριστικό γοήτρου. Οσο μεγαλύτερο είναι το κόστος ενός αγαθού ή μιας υπηρεσίας τόσο λιγότεροι εκείνοι στους οποίους απευθύνεται. Ακρως επιθυμητό είναι ό,τι ο άλλος δεν μπορεί να έχει. «Εβδομήντα πέντε ευρώ πλήρωσα την ξαπλώστρα στις Κολυμπήθρες Πάρου» είπε η Χ.· την πριβέ φυσικά, το απλό σετ κόστιζε –θου Κύριε– 50! Διότι η τιμή του πολυτελούς ψηλώνει και εκείνη του συγκριτικά ευτελούς. Και ο ανατροφοδοτούμενος κύκλος της αυξημένης ζήτησης-υψηλής τιμής γεννά παρόμοιους κύκλους αλλού· ο μιμητισμός, θεμελιώδης μηχανισμός για την ανάπτυξη των όντων, την οικοδόμηση ατομικών ταυτοτήτων και κοινωνιών, είναι ένας ιός που μεταδίδεται πιο γρήγορα και από την παραλλαγή «Ομικρον 5».
Και τα ομπρελοκαθίσματα των εξωφρενικών 30, 40, 80 ή και 100 ευρώ ανάλογα με τη θέση του αντικειμένου του πόθου –πρώτη, δεύτερη ή τρίτη σειρά– και τη φήμη της ακτής αυξάνονται και πληθύνονται και κατακυριεύουν αιγιαλούς και παραλίες. Δεν είναι ότι δεν διατίθενται και δωρεάν ξαπλώστρες με την υποχρέωση της ελάχιστης κατ’ άτομο κατανάλωσης ποτού –από 3,5 ευρώ– ή τα σετ σκιασμένης ανάπαυσης προς 10 ή 15 ευρώ (από 6 ή 8 ευρώ πέρυσι). Είναι ότι ροκανίζονται τα περιθώρια της ελεύθερης απόλαυσης του κοινού θησαυρού.
Η ζημιά είναι τριπλή. Πολιτική (η κατά συρροήν υπερβολή πλήττει το μέλλον του τουρισμού), κοινωνική (αλλάζει το περιεχόμενο του ελεύθερου δημόσιου χώρου) και αισθητική – τα κιτς φαραωνικά ανάκλιντρα είναι μια παραφωνία μέσα στο απαστράπτον γαλανό υγρό τοπίο. Η αφθονία είναι αυθάδης και πρόσκαιρη, επιζήμια, ενίοτε και απατηλή.
