Ηταν επιτυχία της Πυροσβεστικής και των πολιτικών της προϊσταμένων η κατάσβεση της φωτιάς στην Πεντέλη δεδομένων των δυσκολιών από τον συνδυασμό πολύ ισχυρών ανέμων και συνύπαρξης δάσους και οικιστικών αναπτύξεων; Σίγουρα. Ιδιαίτερα αν αναλογιστούμε ότι στην περίπτωση της Βαρυμπόμπης η φωτιά επεκτάθηκε αστραπιαία με ελάχιστο αέρα πριν από σχεδόν ένα χρόνο. Μπορούμε, ωστόσο, να διαφοροποιήσουμε ελαφρώς το ερώτημα: Ηταν επιτυχία της Πυροσβεστικής και των πολιτικών της προϊσταμένων το γεγονός ότι μια φωτιά σε περιοχή με χαμηλή βλάστηση έλαβε τις διαστάσεις που πήρε;
Το ρεπορτάζ του Γιάννη Σουλιώτη στο φ. της Κυριακής 24/7 ήταν διαφωτιστικό και απολύτως ενδεικτικό της περίπλοκης πραγματικότητας επί του πεδίου: άμεση υπήρξε η κινητοποίηση των εναέριων μέσων, αλλά τα περισσότερα δεν μπορούσαν να βοηθήσουν λόγω του ανέμου και του καπνού. Στο έδαφος ο χρόνος προσβολής της πυρκαγιάς φαίνεται να ποικίλλει από τα 5 έως τα 30 λεπτά λόγω του δυσπρόσιτου της περιοχής. Αλλά μιλάμε για την Πεντέλη, ένα βουνό δίπλα στην Αθήνα, δίπλα στις βασικές θέσεις στάθμευσης πυροσβεστικών αεροπλάνων και ελικοπτέρων, με εξοντωμένο τον δασικό της πλούτο από το τέλος της δεκαετίας του ’90 και τακτικό στόχο εμπρηστών ή θύμα ακούσιων ενεργειών επιπόλαιων συμπολιτών μας.
Τα γράφουμε όλα αυτά γιατί οι κυβερνητικοί πανηγυρισμοί επειδή κάηκαν «μόνο» 25.000 στρέμματα σε ένα βουνό που προσπαθεί να ανακάμψει κόντρα σε θεούς και δαίμονες ήχησαν λίγο άκαιροι, όταν το καλοκαίρι του 2021 είναι τόσο κοντά και την ίδια στιγμή το φετινό καλοκαίρι έχει ακόμα πολύ δρόμο. Κατανοητή η ανακούφιση των κυβερνητικών στελεχών γιατί αποφύγαμε ένα ολοκαύτωμα σαν το περυσινό, όμως ταυτόχρονα χρειάζεται και μέτρο. Περισσότερο όμως κι από αυτό χρειάζεται η κυβέρνηση να υιοθετήσει εθνικούς στόχους που δεν θα είναι πάντα οικονομικά μετρήσιμοι ή δεν θα έχουν μεσοπρόθεσμο εκλογικό όφελος. Και η αναγέννηση της Πεντέλης θα έπρεπε να αποτελεί εθνικό στόχο. Μπορώ να καταλάβω γιατί η ανάπλαση του παλιού αεροδρομίου στο Ελληνικό είχε ανέβει τόσο ψηλά στην αντιπολιτευτική ατζέντα της σημερινής κυβέρνησης, αλλά δυσκολεύομαι να καταλάβω γιατί δεν έχουμε ακούσει ποτέ από κανένα κόμμα εξουσίας ένα τόσο αυτονόητο αίτημα όπως είναι η αναγέννηση ενός πολλαπλά πληγωμένου οικοσυστήματος έκτασης μεγαλύτερης των 200.000 στρεμμάτων, τόσο πολύτιμου για τη ζωή εκατομμυρίων ανθρώπων. Ας δούμε τι έχουν καταφέρει το Ισραήλ και η Κύπρος στον τομέα αυτό και ας κρατήσουμε τους πανηγυρισμούς για τη στιγμή που θα έχουμε να παραδώσουμε στους επόμενους κάτι ελάχιστα καλύτερο από αυτό που παραλάβαμε από τους προηγούμενους.
