Τις προάλλες, ένας φίλος που δραστηριοποιείται επιχειρηματικά στον ταξιδιωτικό κλάδο, εξηγούσε στην απεγνωσμένη για διακοπές συντροφιά μας, ότι το διεθνώς κυρίαρχο τουριστικό μοντέλο μπορεί σε μερικά χρόνια να αποδειχθεί τόσο μη βιώσιμο, ώστε να περιοριστεί σχεδόν αναγκαστικά ή και ανοργάνωτα.
Ενας δημοφιλής προορισμός λόγου χάρη, ίσως γίνει λόγω της ακριβής ενέργειας και άλλων παραγόντων τόσο απρόσιτος, ώστε αρκετά καταλύματά του να μείνουν αναξιοποίητα, απούλητα και τελικώς εγκαταλελειμμένα. Στο μεταξύ, το φυσικό τοπίο μπορεί να έχει πληγεί από την αλόγιστη ανάπτυξη σε τέτοιο βαθμό, ώστε να μην είναι πια ελκυστικό. Και το μέρος θα ρημάξει.
Με τη βοήθεια του κατά τα άλλα αισιόδοξου φίλου φαντάστηκα αγαπημένα θέρετρα γεμάτα με ξενοδοχεία-φαντάσματα και με χορταριασμένα μπιτς μπαρ. Σε λίγο όμως συνήλθα: κάτι μπορεί να σωζόταν αν επέστρεφε η κάποτε πιο διαδεδομένη (στα όρια της τηλεοπτικής καταξίωσης με το σίριαλ «Στο κάμπινγκ») συνήθεια του οργανωμένου κάμπινγκ, που τόσα οφέλη για τον άνθρωπο και το περιβάλλον έχει.
Αλήθεια, υπάρχει πιο τρυφερό νανούρισμα από τους ήχους της φύσης τη νύχτα; Υπάρχει πιο δροσερή σκιά από εκείνη ενός πλάτανου; Μην τρομάξετε, αλλά και η ηπίως «κοινοβιακή» ζωή διαθέτει ένα σωρό χαρές, που για να φανερωθούν πρέπει να βγάλει κανείς τα γυαλιά με τα οποία ακολουθεί την ατομική του τροχιά στην πόλη. Και ίσως διακοπές να μη σημαίνει ότι τα βρίσκεις όλα έτοιμα, αλλά και ότι το μαγείρεμα γίνεται κάτι σαν καλοκαιρινό τελετουργικό που φέρνει πιο κοντά το ζευγάρι, την οικογένεια, την παρέα.
Σύμφωνοι, το κάμπινγκ δεν είναι για κάθε ηλικία, κράση, οικογενειακή κατάσταση ή γούστο. Και υπάρχουν εγκαταστάσεις εξαίρετες, αλλά και μερικές που ούτε ακριβώς φιλόξενες ή φιλικές στο περιβάλλον είναι.
Εχει πάντως κανείς την εντύπωση ότι πλέον, όταν μιλάμε για διακοπές, εννοούμε σχεδόν αποκλειστικά περιοχές όμορφες αλλά οπωσδήποτε οικοδομημένες. Λες και οι σκηνές ή τα άλλοτε θρυλικά τροχόσπιτα είναι κάπως ξεπερασμένα. Μπορεί και να είναι ελαφρώς. Και επειδή δεν θέλω να κατηγορηθώ για «τοποθέτηση προϊόντος», το θέμα μου δεν είναι το κάμπινγκ αυτό καθαυτό· είναι το με ποιον τρόπο, ό,τι ονομάζεται «ήπιος τουρισμός», δεν θα αφορά μόνο επιχειρηματίες ή υπεύθυνους χάραξης πολιτικής, αλλά και όλους τους υπόλοιπους.
