Πολύ συχνά πολιτικοί κάνουν δηλώσεις για δικαστικές αποφάσεις ή δικαστικές ενέργειες, που με τον έναν ή τον άλλον τρόπο ασκούν πολιτική επιρροή ή ρυθμίζουν θέματα με έντονη πολιτική χροιά, όπως για παράδειγμα οι αποφάσεις που κρίνουν νόμους αντισυνταγματικούς και πετάνε στο καλάθι των αχρήστων σημαντικές κυβερνητικές επιλογές.
Αν η δικαστική κρίση συμβαδίζει με το πολιτικό συμφέρον οι επιδοκιμασίες περί ανεξάρτητης Δικαιοσύνης είναι ο κανόνας, ενώ αν συμβαίνει το αντίθετο, οι δικαστές επικρίνονται σφοδρά και οι αποδοκιμασίες πάνε σύννεφο.
Πράγματα γνωστά και χιλιοκαμωμένα. Από την άλλη πλευρά οι εκπρόσωποι των δικαστών, οι δικαστικές ενώσεις δηλαδή, δεν προλαβαίνει κάποιος να δηλώσει, να κρίνει, να τοποθετηθεί για οποιαδήποτε ενέργεια, να ψέξει δικαστή ή εισαγγελέα και αμέσως εκδίδουν λαύρες ανακοινώσεις, υποστηρίζοντας το συνταγματικά αυτονόητο. Δηλαδή την ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης.
Οι ανακοινώσεις των δικαστικών και εισαγγελικών ενώσεων, απαραίτητες και επιβεβλημένες έως ένα σημείο, αποπνέουν μια συντεχνιακή λογική που δεν αρμόζει στη Δικαιοσύνη, σημαίνουσα λειτουργία του δημοκρατικού μας πολιτεύματος, που έχει –και συνταγματικά– την ίδια θέση με τις άλλες δύο εξουσίες. Την κυβέρνηση και τη Βουλή.
Οι δικαστές και οι εισαγγελείς δεν είναι μικρά παιδιά για να θέλουν κάθε λίγο και λιγάκι την προστασία των δικαστικών ενώσεων. Οι ενέργειές τους κρίνονται, πρώτα απ’ όλα από την ίδια τη Δικαιοσύνη, δηλαδή ανατρέπονται ή επιβεβαιώνονται με δικαστικά μέσα, όπως εφέσεις, αναιρέσεις και λοιπά.
Από την άλλη, οι δικαστικές αποφάσεις και ενέργειες δεν μπορεί να είναι στο απυρόβλητο κάθε κριτικής, ακόμα κι αν η κριτική είναι σκληρή. Οι όποιες αποφάσεις της Δικαιοσύνης, ειδικά σε θέματα γενικότερου ενδιαφέροντος ή σημαντικά από πολιτικής και κοινωνικής πλευράς, επιδέχονται κριτικής και από τα πολιτικά κόμματα και από τα μέσα ενημέρωσης. Η κριτική δεν παραβλέπει τη δικαστική ανεξαρτησία και μάλιστα, όταν ασκείται με μέτρο και με θεσμικό τρόπο. Οσο σκληρή κι αν είναι.
Οι δικαστές δεν είναι συνταγματικά τοτέμ, που ουδείς μπορεί να αγγίξει. Οι ίδιοι με τις ενέργειές τους, τη συναίσθηση του ρόλου τους, την επιστημοσύνη τους και τη συνταγματική τους προσήλωση διασφαλίζουν –και πρέπει να διασφαλίζουν– την ανεξάρτητη κρίση τους.
Η έκδοση κάθε λίγο και λιγάκι ανακοινώσεων προστασίας για δικαστές και εισαγγελείς από τις ενώσεις τους είναι κάτι που έχει κουράσει και επί της ουσίας δεν προσφέρουν ούτε στην ενίσχυση του κύρους της Δικαιοσύνης ούτε στην εμπέδωση της εμπιστοσύνης, που οφείλουν να έχουν οι πολίτες στη δικαστική λειτουργία.
Εκθέτουν τη Δικαιοσύνη στην κοινωνία, καθώς εμφανίζεται να διακατέχεται από λογικές που δεν της ταιριάζουν, ενώ η προστασία και η ατιμωρησία σε δικαστές και εισαγγελείς που παρανομούν, από την ίδια τη Δικαιοσύνη, προκαλεί τους πολίτες, που αντιλαμβάνονται πως η λαϊκή ρήση «κόρακας κοράκου μάτι…» έχει, δυστυχώς, στο δικαστικό σώμα πολύ συχνή εφαρμογή.
