Το είπε και το ξαναείπε τις τελευταίες ημέρες ο κ. Μητσοτάκης με τις ίδιες λέξεις: Εκλογές στο τέλος της τετραετίας. Μία φορά στη δευτερολογία του στη Βουλή, το επανέλαβε σε συνέντευξή του (στο ραδιόφωνο του ΣΚΑΪ): «Δεν θα θέσω σε κίνδυνο τη σταθερότητα της χώρας για το συμφέρον της επανεκλογής μου… Και αν αυτό με οδηγήσει στο να έχω πολιτικό κόστος, γιατί θα πρέπει να διαχειριστώ έναν δύσκολο χειμώνα, ας είναι έτσι».
Ο κ. Τσίπρας, όμως, το προσπέρασε. Οχι μόνο την Τετάρτη στη Βουλή, όπου επανέθεσε το δίλημμα της κάλπης: «πολιτική αλλαγή και ο εφιάλτης τέλος ή εφιάλτης δίχως τέλος;», παροτρύνοντας τον πρωθυπουργό: «Δηλώστε σήμερα, έντιμα, δημοκρατικά και πολιτισμένα, ότι η χώρα θα οδηγηθεί σε εκλογές τον Σεπτέμβρη». Αλλά επανήλθε, προχθές, μιλώντας στο συνέδριο του Economist, στην ανάγκη να υπάρξει πολιτική αλλαγή, «ώστε η Ελλάδα να βρει τον βηματισμό της και να αντιμετωπίσει τις σύγχρονες προκλήσεις».
Ούτε λίγο ούτε πολύ (αν ανασυνθέσει κανείς τα επιχειρήματά του), θεωρεί ότι για να προστατευθεί η κοινωνική συνοχή και η εμπιστοσύνη της κοινωνίας στο πολιτικό σύστημα θα πρέπει να… προκηρυχθούν πρόωρες εκλογές. Είναι σαν η δράση τού ενός να μην έφερε καμία αντίδραση στον άλλον, ανακυκλώνοντας την ίδια επιχειρηματολογία εδώ και έξι μήνες. Σαν ο κ. Μητσοτάκης να άφησε τον κ. Τσίπρα και την αντιπολίτευση χωρίς καύσιμα.
Είτε είναι είτε όχι ειλικρινής ο πρωθυπουργός στην ανιδιοτέλειά του («ας είναι έτσι»), είτε είναι είτε όχι ειλικρινής η έγνοια του για τη σταθερότητα και μόνον, είτε μέτρησαν εν πολλοίς οι υπέρ της Ν.Δ. και του ιδίου προσωπικά δημοσκοπήσεις είτε όχι, λίγο μας αφορά. Το «πάγωμα» των εκλογικών σεναρίων, ο τρόπος που ανακοινώθηκαν (ήρεμος και αποφασιστικός) και, κυρίως, το γεγονός ότι δεν θα επιβαρυνθούν περισσότερο το ήδη ασταθές περιβάλλον και η ανασφάλεια των πολιτών είναι πολιτικοί χειρισμοί που ενισχύουν το προφίλ του «υπεύθυνου ηγέτη».
Οι επόμενοι μήνες δεν είναι ναρκοθετημένοι από ογκώδη προβλήματα μόνο για την κυβέρνηση αλλά και για την αντιπολίτευση. Θα «παιχτεί» και η δική της πολιτική επιβίωση όχι μόνο απέναντι στους ψηφοφόρους της, αλλά και σε συνάρτηση με τη στάση που θα κρατήσει σε προαναγγελθείσες κρίσεις. Ο διχαστικός σπόρος του «κάντε εκλογές» μαράθηκε, η συγκομιδή του θυμού είναι εξαιρετικά επικίνδυνη, εκτός από αμφίβολη. Και αυτό γιατί δεν αποδίδει καρπούς, μόνο τοξίνες.
