Ανέπνεε, κινούνταν, εργαζόταν, είχε μια σταθερή ρουτίνα, ήταν συνεπής στις υποχρεώσεις του, αλλά στην πραγματικότητα, εδώ και χρόνια, ο Ανέστης δεν ήταν ζωντανός. Η ζωή του είχε σταματήσει ένα ανοιξιάτικο απόγευμα του 2003, στα Τέμπη, μέσα στο πούλμαν με τα διαμελισμένα σώματα είκοσι ενός συμμαθητών του. Ο επίλογος είχε γραφτεί πολύ πριν πατήσει τη σκανδάλη του κυνηγετικού όπλου στο μπάνιο του σπιτιού του, στο Μακροχώρι Ημαθίας.
«Ξέραμε ότι είχε ψυχολογικά προβλήματα. Ακούγαμε συχνά καβγάδες. Δηλαδή, όχι ακριβώς καβγάδες, αφού μόνο εκείνος ακουγόταν. Ούρλιαζε και την έβριζε. Δεν του απαντούσε ποτέ…», είπαν οι γείτονες του άνδρα που σκότωσε την εβδομήντα εννέα ετών μητέρα του, πριν από λίγες μέρες στη Θεσσαλονίκη. Αντίστοιχη η πρόσφατη «διάγνωση» της γειτονιάς για τους μητροκτόνους της Αίγινας, «ένα αλλόκοτο, οξύθυμο παιδί που δεν είχε παρέες, ούτε επαφές με συγγενείς», και της Κρήτης. Αμέτρητοι είναι οι άνθρωποι γύρω μας με πόνο που αδυνατούν να σηκώσουν· με αγωνίες που δεν μπορούν να διαχειριστούν· με μετατραυματικό στρες και όσα αυτό συνεπάγεται· με ψυχική αστάθεια ή νόσο. Υποφέρουν πίσω από κλειστές πόρτες, θάβοντας βαθιά μέσα τους το πρόβλημα, χωρίς βοήθεια από κάποιον επαγγελματία της υγείας. Γιατί έτσι αποφάσισαν είτε οι ίδιοι, κυρίως από ντροπή («Να μην το μάθουν οι συνάδελφοι και οι συγγενείς»), είτε η οικογένειά τους – για τους ίδιους λόγους ή υποτιμώντας τη σοβαρότητα της κατάστασης («Τι θα πει ο κόσμος;», «Είναι θέμα χρόνου, θα τα βρει με τον εαυτό του/της»)…
Σε μια χώρα που επιμένει να μην επενδύει στην παιδεία των πολιτών για την ψυχική υγεία (ήδη από το σχολείο θα έπρεπε), με τις κρατικές δομές συχνά αδιάφορες και μονίμως υποστελεχωμένες και με την κοινωνία ανελέητη απέναντι στους ψυχικώς πάσχοντες, η ύπαρξη αυτών των ανθρώπων θα μας αποκαλύπτεται μέσα από το αστυνομικό δελτίο.
Πριν από μερικές εβδομάδες, μια εβδομηντάχρονη και ο πενηντάχρονος γιος της αυτοκτόνησαν πέφτοντας με το αυτοκίνητό τους στον Θερμαϊκό. Ηταν δεμένοι μεταξύ τους με χειροπέδες. Πριν το όχημα χυμήξει προς τη θάλασσα, σταμάτησε για λίγα λεπτά, είπαν οι αυτόπτες μάρτυρες. Ισως για να πουν το τελευταίο αντίο. Αντιμετώπιζαν σοβαρά ψυχολογικά προβλήματα έπειτα από την αυτοκτονία του άλλου γιου της οικογένειας και τον θάνατο του πατέρα, από τον καημό του, λίγο μετά, όπως έγινε γνωστό. Από τους γείτονες, εννοείται…
