Η αμετροέπεια περίσσεψε για το τι συνέβη στη Μαδρίτη. Δεν παρουσιάζει κανένα ενδιαφέρον αν ο περιπατητής στους δρόμους της Γένοβας θα επέστρεφε με τα πόδια από τη Μαδρίτη. Ούτε ο αχταρμάς των F-16 με το «Τουρκοαιγαίο». Είναι γνωστό πως πάντα η εξωτερική πολιτική στην Ελλάδα γινόταν αντικείμενο εσωτερικής εκμετάλλευσης. Ετσι παιζόταν το παιχνίδι και έτσι θα συνεχίσει να παίζεται. Είναι ολοφάνερο πως η αξιωματική αντιπολίτευση αδυνατεί να αρθρώσει συνεκτικό λόγο απέναντι στα κυβερνητικά πεπραγμένα στην εξωτερική πολιτική και στην άμυνα. Δεν γίνεται να καταψηφίζεις στη Βουλή τις αμυντικές συμφωνίες με Γαλλία και ΗΠΑ, να θέτεις αστερίσκους στα εξοπλιστικά προγράμματα επισήμως –γιατί ανεπισήμως τα υπονομεύεις– και μετά να έρχεσαι και να ανησυχείς για τα F-16 της Τουρκίας. Πολύ δε περισσότερο, να εγκαλείς γι’ αυτό την ελληνική κυβέρνηση. Λαλίστατος μετά τη Μαδρίτη, άφωνος μετά το Κογκρέσο. Ετσι μπορεί να περιγραφεί συνοπτικά η στάση του Αλ. Τσίπρα. Αντιπολίτευση με άναρθρες κραυγές ή με σιωπή δεν γίνεται.
Το τι έγινε στη σύνοδο του ΝΑΤΟ έχει αναλυθεί διεξοδικά. Ο,τι θέλει παίρνει ο καθένας. Το ζητούμενο για εμάς δεν είναι τι κάνει ο Ερντογάν, αλλά τι κάνουμε εμείς. Τι κάνει η κυβέρνησή μας.
Προφανώς κάποιοι, και δεν είναι λίγοι, θα ήθελαν ο Μητσοτάκης να στήσει καβγά με τον Ερντογάν και να τον κατατροπώσει. Αντιλαμβάνονται την πολιτική σαν τσαμπουκά. Στη σύνοδο του ΝΑΤΟ, η Ελλάδα δεν είχε κανένα λόγο να προκαλέσει. Θα απαντούσε αν δεχόταν επίθεση. Δεν είμαστε κράτος-ταραξίας. Εκεί που έπρεπε, καταθέσαμε τις θέσεις μας και επισημάναμε τους κινδύνους που υπάρχουν στην περιοχή μας, δείχνοντας και τον υπεύθυνο γι’ αυτήν την κατάσταση. Για ποιο λόγο άραγε εξεμάνη ο Ερντογάν μετά την ομιλία του Κυριάκου Μητσοτάκη στο Κογκρέσο; Η Ελλάδα δεν είναι ένα ανίσχυρο κρατίδιο που συνεχώς σκούζει, ζητώντας προστασία. Εξοπλιζόμαστε, κτίζουμε συμμαχίες, πολύμορφες συνέργειες και δεν τσακωνόμαστε. Αντιμετωπίζουμε τις προκλήσεις ψύχραιμα μεν, αποφασιστικά δε. Εχουμε καταστήσει σαφές τι θα συμβεί αν απειληθεί, επί του πεδίου, η εθνική μας κυριαρχία. Οι μεγάλες ομάδες δεν παρασύρονται από τον ρυθμό του αντιπάλου. Εχουν το σύστημά τους και αυτό ακολουθούν.
