Είναι όλα λάθος. Είναι αδιανόητο να κρατάει μια κατάληψη σε πανεπιστημιακό χώρο για δεκαετίες και όταν διαλύεται να γίνεται αντάρτικο. Και είναι απαράδεκτο να ρίχνει αστυνομικός χειροβομβίδα κρότου-λάμψης με ευθεία βολή σε φοιτητή και να μένει ατιμώρητος.
Είναι αναχρονιστικός πολιτικαντισμός να αλλάζουν οι νόμοι για τα ΑΕΙ ανάλογα με τον υπουργό, να μην επιδιώκεται διακομματική συναίνεση, να μη γίνεται εξαντλητική διαβούλευση και να μη διαμορφώνεται εθνικό σχέδιο για την παιδεία, με υλοποίηση ανεπηρέαστη από την εναλλαγή των κυβερνήσεων.
Οχι, δεν έχει νόημα μια παρέμβαση «από πάνω» όταν δεν έχουν αντιμετωπιστεί τα δομικά ζητήματα της εκπαίδευσης από το δημοτικό. Εχουμε αποδεχτεί ως «κανονικό» ότι οι μαθητές δεν μαθαίνουν ξένες γλώσσες στο σχολείο αλλά στο φροντιστήριο ή στα ιδιαίτερα, ότι η παραπαιδεία είναι υποχρεωτική για καλές επιδόσεις στις Πανελλαδικές, ότι μια θέση σε καλή σχολή σημαίνει οικονομική αιμορραγία για την οικογένεια, ότι τα προγράμματα σπουδών καθορίζονται ανάλογα με τα συγγράμματα των καθηγητών και όχι με τις πραγματικές ανάγκες των φοιτητών, ότι μπορεί να δίνονται πτυχία που οδηγούν με βεβαιότητα στην ανεργία και να μην προωθούνται νέες ειδικότητες που θα έφερναν καινοτομία και βελτίωση της θέσης της χώρας στον παγκόσμιο καταμερισμό εργασίας.
Δεν έχουμε μη κρατικά πανεπιστήμια (αλίμονο!) αλλά έχουμε αμέτρητα κολέγια (η μοναδική χώρα στον δυτικό κόσμο) που μοιράζουν αμφιλεγόμενα χαρτιά. Ποιος είναι καλύτερος ψυχολόγος; Ο απόφοιτος του ΕΚΠΑ, του Παντείου ή κάποιου κολεγίου; Και ποιος θα αξιολογήσει την κλινική του επάρκεια ώστε να μη γίνει επικίνδυνος για όποιον περάσει την πόρτα του γραφείου του;
Οχι, στο εξωτερικό δεν υπάρχουν πανεπιστήμια όπου φτιάχνονται μολότοφ, μπαινοβγαίνει όποιος θέλει, προπηλακίζονται καθηγητές, καταστρέφεται δημόσια περιουσία, εμποδίζονται μαθήματα. Αλλά δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι η λύση βρίσκεται σε μια πανεπιστημιακή αστυνομία για την παρουσία της οποίας δεν υπάρχει συμφωνία στην ακαδημαϊκή κοινότητα.
Ο νόμος Διαμαντοπούλου ψηφίστηκε με πρωτοφανή πλειοψηφία, κακοποιήθηκε από την κυβέρνηση της Ν.Δ. που τον παρέλαβε και αποτελειώθηκε από τον ΣΥΡΙΖΑ. Θα μπορούσε τώρα να αναγεννηθεί και να εφαρμοστεί, αλλά τότε δεν θα είχε μεταρρύθμιση για το βιογραφικό της η Ν. Κεραμέως.
Στην κατάσταση της παιδείας οφείλεται σε μεγάλο βαθμό η ελληνική υστέρηση και δεν βρισκόμαστε κοντά ούτε καν στην ψηλάφηση των αιτίων της παθογένειας.
Οι μαθητές που αλέθονται στην κρεατομηχανή των Πανελλαδικών δεν ξέρουν ότι τον Σεπτέμβριο μπορεί να γραφτούν σε ένα πανεπιστήμιο μολυσμένο από χημικά, με το τόνερ για τον εκτυπωτή να το φέρνουν οι καθηγητές από το σπίτι λόγω έλλειψης κονδυλίων για αναλώσιμα.
Το δίλημμα δεν είναι «βαριοπούλα ή βιβλιοθήκη», είναι «εξευρωπαϊσμός ή βαλκανική καθήλωση». Τραγικά παλιό και ανυπόφορα οικείο.
* Η κ. Αγγελική Σπανού είναι συγγραφέας, δημοσιογράφος.
