Πολλοί αναρωτιούνται αν οι νέες επενδύσεις στην Ομόνοια, αυτές που έγιναν, γίνονται και θα γίνουν, θα μπορέσουν να επιδράσουν επί της ουσίας θετικά στην περιοχή. Αν, δηλαδή, οι προσδοκίες τους θα επαληθευτούν. Το ευχόμαστε. Πάντως, το θέμα «Ομόνοια» είναι σύνθετο, ρευστό, απρόβλεπτο και ατιθάσευτο. Είναι σαφές ότι 5-10 νέα και ωραία ξενοδοχεία δεν αρκούν, όπως δεν αρκούν οι εμφυτεύσεις νέων λειτουργιών στον αστικό ιστό, αν ο περίγυρος, ο ζυμωμένος με μια ορισμένη καθημερινότητα δεν συνεργάζεται. Αν ο περίγυρος νιώθει απειλούμενος, τότε χρειάζεται πολιτική σύγκλισης.
Η γερασμένη περιοχή της Ομόνοιας, των Χαυτείων, της Λυκούργου, της Αγίου Κωνσταντίνου, της 3ης Σεπτεμβρίου και της Πατησίων, περιμένουν τις ευεργετικές επενδύσεις ομίλων και επενδυτών. Ωστόσο, παρότι ορισμένα νέα ξενοδοχεία έχουν ήδη αρχίσει να λειτουργούν, ο πολίτης δεν εισπράττει βελτίωση στο επίπεδο του δρόμου, του πεζοδρομίου και της καθημερινής ζωής. Αυτό που αντικρίζει είναι παραίτηση. Ή έστω εξαιρετικά περιορισμένη προσπάθεια. Ευθύνονται και οι πολίτες αλλά είναι σαφές ότι απουσιάζει ένα όραμα. Το βαθύτατο κοινωνικό πρόβλημα της περιοχής, τα ναρκωτικά, το παρεμπόριο, η παραβατικότητα, είναι εκεί και σε κάθε βήμα μας θυμίζουν πως οι πόλεις αλλάζουν όταν οι πολίτες χαίρονται να περπατούν στον δρόμο. Και φυσικά, τα προβλήματα αυτά δεν λύνονται με επιχειρήσεις «σκούπα» αλλά με κοινωνική πολιτική. Η πρόοδος που έχει γίνει για τους αστέγους είναι σημαντική. Αλλά δεν αρκεί. Η περιοχή όλη παραμένει βυθισμένη.
Η επιφάνεια της πλατείας Κοτζιά είναι δυστυχώς σε πολύ κακή κατάσταση, με απουσία σχεδιασμού, σκίασης και στοιχειώδους αισθητικής. Η γωνία Αιόλου και Σταδίου, στη θέση του Κατράντζου, μας υπενθυμίζει ότι δεν υπάρχουν νόμοι υπέρ της πόλης. Και τα πεζοδρόμια πρέπει ακόμη να περιμένουν. Βεβαίως η Ομόνοια έχει τεράστιες δυνατότητες. Εχει ιστορία, έχει προοπτικές. Αλλά δεν θα έπρεπε να περιμένουμε τους όποιους ευπρόσδεκτους επενδυτές να μας το επισημάνουν. Η Ελλάδα έχει κυβέρνηση, τοπική αυτοδιοίκηση, ιδιωτική πρωτοβουλία, πολίτες, νεολαία. Το μέλλον της πόλης είναι ζήτημα που αφορά τις επόμενες γενιές. Γι’ αυτές οφείλουμε να δουλεύουμε. Και να παραδίδουμε έργα, πέρα από λόγια, τα οποία εξανεμίζονται. Η Ομόνοια είναι το μεγάλο στοίχημα.
