Σήμερα προβλέπεται αποκλεισμός του κέντρου της Αθήνας. Προγραμματίστε τις μετακινήσεις σας. Κατά τα λοιπά, το καιρικό φαινόμενο, προϊόν του κοινωνικού κλίματος, δεν πρέπει να σας ανησυχεί υπέρ το δέον. Κάποιοι συμπολίτες μας θα συγκεντρωθούν στα Προπύλαια, αυτοί θα χρισθούν «φοιτητικό κίνημα», κι ας μην είναι πάνω από τέσσερις-πέντε χιλιάδες, ευάριθμο τμήμα ενός πληθυσμού που πλησιάζει τις διακόσιες χιλιάδες. Σημασία δεν έχουν οι αριθμοί. Σημασία έχει ο άνθρωπος. Αυτοί λοιπόν, αφού στοιχηθούν ώστε να διακόψουν την κυκλοφορία, θα αρχίσουν να επαναλαμβάνουν ανά τακτά χρονικά διαστήματα τις ίδιες φράσεις. Σημασία έχει ο ρυθμός. Αυτός σερνάμενος, κάπου ανάμεσα σε θρηνητικό αμανέ και ορθόδοξο άσμα. Είναι πάντα ίδιος. Χρόνια τώρα, δεκαετίες τώρα, ο πιο ανθεκτικός ρυθμός της δημοκρατίας μας, ανθεκτικότερος κι απ’ τον Νταλάρα. Το περιεχόμενο αλλάζει. Για να μην τα πολυλογώ, σήμερα θα έχουμε την ευκαιρία να ακούσουμε συνθήματα κατά της πανεπιστημιακής αστυνομίας, των βιβλιοθηκών και του περιεχομένου των. Oταν το «φοιτητικό κίνημα» κουραστεί να φωνάζει, θα αποχωρήσει ησύχως. Ενδέχεται ένα τμήμα του, με μεγαλύτερες αντοχές και περισσότερη όρεξη απ’ τους υπόλοιπους, να εκσφενδονίσει μολότοφ κατά των αστυνομικών, οι οποίοι θα απαντήσουν με «κρότου λάμψης» και πάει λέγοντας, ώσπου να περάσει η ώρα και όλα να χαθούν στη βαρεμάρα μιας ακόμη νύχτας.
Δεν πρόκειται να σχολιάσω το νομοσχέδιο της κ. Κεραμέως. Δεν αισθάνομαι υποχρεωμένος να έχω άποψη για τον τρόπο εκλογής των πρυτάνεων ή για τα περίφημα «πανεπιστημιακά συμβούλια». Ενα μόνο ξέρω. Κάτι δεν πάει καλά με το ελληνικό πανεπιστήμιο, όπως κάτι δεν πάει καλά με το σχολείο ή την τήρηση του ΚΟΚ. Κι όταν κάτι δεν πάει καλά, ψάχνεις να βρεις τρόπους για να το αλλάξεις. Αναρωτιέσαι, ας πούμε, αν το περιεχόμενο των σπουδών ανταποκρίνεται στις ανάγκες του θεσμού, αν η λειτουργία των ιδρυμάτων ανταμείβει τους κόπους και το κοινωνικό κόστος που συνεπάγεται. Ή μήπως όχι; Μήπως όλ’ αυτά είναι βαρετές λεπτομέρειες; Μήπως έχουν δίκιο οι μικροομάδες που εκπροσωπούν το φοιτητικό κίνημα και τα πολιτικά κόμματα που τις εκφράζουν; Μήπως όντως το μοναδικό πρόβλημα του ελληνικού πανεπιστημίου είναι η «αστυνομία» και τα τουρνικέ που θα ελέγχουν την είσοδο; Πόσοι ξέρουν αν με το νομοσχέδιο της κ. Κεραμέως αλλάζει κάτι στην ανώτατη παιδεία; Πόσοι ενδιαφέρονται να μάθουν αν οι αλλαγές που προτείνει είναι ουσιαστικές; Oλα τα προβλήματα των πανεπιστημίων μας τα εκφράζει το ένα και μοναδικό: η φύλαξη των ιδρυμάτων. Είναι σαν να παίζεις ποδόσφαιρο και να συζητάς για το αν πρέπει να υπάρχουν γκολπόστ.
