Δεν είναι φυσικά η πρώτη φορά που οι δυτικές χώρες και η ηγεσία του ΝΑΤΟ διαπιστώνουν ότι η Τουρκία είναι ένας σύμμαχος ταραξίας. Οι απειλές Ερντογάν να μπλοκάρει την ένταξη της Φινλανδίας και της Σουηδίας στον οργανισμό έρχονται ως συνέχεια μιας σειράς κρουσμάτων «απειθαρχίας» του Τούρκου προέδρου τα τελευταία χρόνια, αρχής γενομένης με τα εμπόδια που έθεσε το 2009 στον διορισμό του Ράσμουσεν στη θέση του γενικού γραμματέα του ΝΑΤΟ. Την αλληλουχία των κρουσμάτων αυτών περιέγραφε το εξαιρετικό άρθρο των Μάικλ Κρόουλι και Στίβεν Ερλάνγκερ, που συμπέρανε ότι «η στάση του προέδρου της Τουρκίας υπενθυμίζει ότι παρότι το ΝΑΤΟ απέκτησε νέο σκοπό ζωής μετά τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία, η Συμμαχία πρέπει να ανέχεται στους κόλπους της έναν αυταρχικό ηγέτη, πρόθυμο να εκμεταλλεύεται το βέτο του για εσωτερικά πολιτικά οφέλη».
Οσο λοιπόν και αν ενοχλεί ο Ερντογάν, όσο και αν οι επιλογές του προκαλούν οργή και αγανάκτηση σε αξιωματούχους στα κέντρα λήψης αποφάσεων των ισχυρών κρατών της Δύσης, δεν προκύπτει από πουθενά ότι η Αγκυρα θα αντιμετωπιστεί ως «παρίας» της Συμμαχίας, η οποία και θα την εγκαταλείψει. Αντιθέτως, οι περισσότεροι ομιλούν για ένα «πρόβλημα, που χρήζει ιδιαίτερης διαχείρισης» και εκτιμούν ότι με τον ένα ή τον άλλο τρόπο –ενεργότερη εμπλοκή του ίδιου του προέδρου των ΗΠΑ, προσφορά των κατάλληλων ανταλλαγμάτων στην Τουρκία– οι νέες αντιρρήσεις του Ερντογάν θα καμφθούν.
Αυτή η στάση όμως είναι που μεγεθύνει το πρόβλημα που λέγεται Τουρκία για την ελληνική πλευρά. Αν για τους νατοϊκούς, το κάθε θέμα που ανακύπτει με τον Ερντογάν μπορεί να λυθεί με τη μέθοδο του πατροπαράδοτου ανατολίτικου παζαριού, για την Αθήνα δεν ισχύει κάτι τέτοιο.
Κάθε μέρα που περνά, η τουρκική προκλητικότητα κλιμακώνεται τόσο με δηλώσεις –του ίδιου του Ερντογάν, υπουργών και συνεργατών του– είτε με πράξεις – υπερπτήσεις σε κατοικημένα νησιά, αποστολή ερευνητικών πλοίων, εργαλειοποίηση του μεταναστευτικού. Οι χάρτες που δημοσίευσε χθες η «Κ» δείχνουν πώς ξεδιπλώθηκε, μεθοδικά και σταθερά τα τελευταία χρόνια, η βεντάλια των τουρκικών διεκδικήσεων εις βάρος της Αθήνας, καθώς και ότι η αμφισβήτηση της ελληνικής κυριαρχίας στα νησιά του Αιγαίου, με πρόσχημα τη θεωρία της αποστρατιωτικοποίησης, αποτελεί πλέον στρατηγικό στόχο της Αγκυρας.
Η Ελλάδα νιώθει στο πετσί της τον αναθεωρητισμό του Ερντογάν, ο οποίος δείχνει με τον τρόπο που συμπεριφέρεται ότι δεν αποκλείει, αν δεν επιδιώκει, ένα θερμό επεισόδιο. Σε κάθε περίπτωση θερμό θα είναι το καλοκαίρι για τις ελληνοτουρκικές σχέσεις και η Αθήνα θα πρέπει να σχεδιάσει προσεκτικά και με αποφασιστικότητα τον τρόπο με τον οποίο θα αντιμετωπίσει τους λεονταρισμούς του ενοχλητικού γείτονά της.
