Υπάρχει ένα ενδιαφέρον ερώτημα: Ολη αυτή η βία που βλέπουμε (ή και τη βιώνουμε) σχεδόν σε όλες τις μορφές της είναι ένα φαινόμενο που έχει προσλάβει, ως «πανδημία», ανεξέλεγκτες καταστάσεις ή πρόκειται για το αποτέλεσμα συνειδητής ή και ασυνείδητης απόφασης πολλών να μη σιωπούν πια και έτσι υπαρκτές από παλιά βίαιες συμπεριφορές και δράσεις να μη μένουν πια στην αφάνεια; Νομίζω πως αξίζει κάποια στιγμή να μάθουμε την απάντηση.
Εκείνο, ωστόσο, που πρέπει άμεσα να κάνουμε είναι να αντιμετωπίσουμε το φαινόμενο της βίας, το οποίο –δυστυχώς– δεν έχει αφήσει αλώβητο κανένα πεδίο της καθημερινότητας όλων μας: από ακραία έως και δολοφονική βία σε χώρους της εκπαίδευσης, εντός και εκτός συνόρων, ανεξέλεγκτα βίαιες έως και φονικές συμπεριφορές εντός οικογενειών ή ακόμα και για θέματα οδικής συμπεριφοράς, έως τις συρράξεις σε πολλές γωνιές του πλανήτη, καθώς μπορεί να κυριαρχεί στην ειδησεογραφία το Ουκρανικό, πλην όμως πόλεμοι καταγράφονται και σε άλλες περιοχές. Για να μην αναφερθούμε και σε εκείνα που έχουμε «συνηθίσει», όπως η γηπεδική βία.
Στον μακρύ κατάλογο, φυσικά, πρέπει να προστεθούν και οι μη συμβατικές μορφές βίας, όπως επί παραδείγματι η φτώχεια, η πείνα, η στέρηση στοιχειωδών δικαιωμάτων σε εκατομμύρια ανθρώπους, η καταστροφή του πλανήτη, καθώς και οι προβλέψεις για εφιαλτική επιδείνωσή τους το αμέσως προσεχές διάστημα.
Ολα αυτά βυθίζουν τον κόσμο σε ένα βαθύ σκοτάδι. Σκοτάδι που λειτουργεί ως τροφοδότης ανθέων του κακού –πολλαπλασιάζοντας και επιτείνοντας το αυτοκτονικό για την ανθρωπότητα και τον πλανήτη πρόβλημα–, όπως είναι φασιστικές, νεοναζιστικές δυνάμεις και σκληρά, αυταρχικά και αναθεωρητικά καθεστώτα.
Ευτυχώς δεν βρισκόμαστε σε αχαρτογράφητες περιοχές. Φωτισμένοι άνθρωποι μερίμνησαν να μας δώσουν τα κλειδιά της επίλυσης: «Το σκοτάδι δεν μπορεί να διώξει το σκοτάδι. Μόνο το φως μπορεί να το κάνει αυτό. Το μίσος δεν μπορεί να διώξει το μίσος. Μόνο η αγάπη μπορεί να το κάνει αυτό», (μας) έχει πει ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ. Είναι πράγματι κλειδιά επίλυσης αυτά τα λόγια, καθώς επιβεβαιώνεται και από το αδιέξοδο σκοτεινών αντιδράσεων και δράσεων μίσους που επιλέγουν (και) σήμερα ουκ ολίγοι ως απάντηση στο σκοτάδι της βίας. Με τη δική του φωτεινή κληρονομιά, της νικηφόρας «μη βίας», είχε προηγηθεί και ο Μαχάτμα Γκάντι. Για να μην ξεχνάμε και τον Δαλάι Λάμα, που έχει πει ότι ο πλανήτης δεν χρειάζεται περισσότερους «επιτυχημένους» ανθρώπους. Ο πλανήτης έχει απελπισμένα ανάγκη από ειρηνοποιούς, θεραπευτές, επιδιορθωτές καταστροφών και ανθρώπους που αγαπούν.
