Ενοχλήθηκε ο Ταγίπ Ερντογάν για το γεγονός ότι η Αθήνα εμπλέκει «τρίτους» στα ελληνοτουρκικά. Αυτή τη φορά την αντίδρασή του πυροδότησε η σε κάθε περίπτωση έμμεση, προσεκτική και χωρίς υπερβολές ανάδειξη από τον Ελληνα πρωθυπουργό, στη συζήτησή του με τον πρόεδρο Μπάιντεν στον Λευκό Οίκο και στην ομιλία του στο Κογκρέσο, της παραβατικής και απειλητικής συμπεριφοράς της Τουρκίας.
Ο Τούρκος πρόεδρος δεν θέλει την εμπλοκή άλλων χωρών στη διμερή σχέση με την Ελλάδα γιατί θεωρεί ότι είναι ο πιο ισχυρός. Από την άλλη, και η Ελλάδα είναι απολύτως κατανοητό να αξιοποιεί όλες τις δυνατότητες που διαθέτει. Και αυτές δεν είναι μόνο η δική της ισχύς, αλλά και οι συμμαχίες, οι φιλίες, οι σχέσεις που αναπτύσσει με χώρες και θεσμούς.
Το γεγονός ότι είναι ισότιμο μέλος της Ευρωπαϊκής Ενωσης είναι μια πραγματικότητα που εκ των πραγμάτων καθίσταται μέρος της εξίσωσης των ελληνοτουρκικών σχέσεων. Και ο ίδιος ο Ερντογάν έχει επανειλημμένα διαμηνύσει την επιθυμία να ενταχθεί στην ευρωπαϊκή οικογένεια, επιβεβαιώνοντας την αξία αυτής της συμμετοχής.
Σε ό,τι αφορά την Αμερική, οι στενοί δεσμοί που διατηρεί η Ελλάδα, απόρροια σε σημαντικό βαθμό του ρόλου της ελληνικής ομογένειας, είναι και αυτοί μέρος της εξίσωσης.
Ο Ερντογάν θα ήθελε τουρκικής καταγωγής πολιτικές προσωπικότητες, όπως αυτοί που ανέδειξε η ελληνική ομογένεια –Δουκάκης, Σαρμπάνης, Σνόου, Μπραδήμας– και δεν τον ενθουσιάζει η παρουσία σήμερα στη Βουλή έξι Ελληνοαμερικανών.
Η τουρκική έκρηξη δεν έχει να κάνει αποκλειστικά με τον Ταγίπ Ερντογάν. Δεν είναι μόνο η προσωπικότητα και ο οξύθυμος χαρακτήρας του Τούρκου προέδρου. Πρόκειται για την προσέγγιση της τουρκικής πολιτικής ελίτ συνολικότερα, και όχι μόνο κάποιων ακραίων εθνικιστών όπως ο ηγέτης των Γκρίζων Λύκων, Ντεβλέτ Μπαχτσελί.
Σε ανάλογο πνεύμα κινήθηκε και η αντίδραση του πρώην πρωθυπουργού Αχμέτ Νταβούτογλου, ο οποίος χαρακτήρισε «εντελώς απαράδεκτες» τις θέσεις που εξέφρασε ο κ. Μητσοτάκης στις ΗΠΑ, προσθέτοντας ότι «είναι μια προσέγγιση που θα καταστρέψει την ειρήνη στην Κύπρο και θα αποσταθεροποιήσει το Αιγαίο και τη Μεσόγειο».
Αλλά η Τουρκία είναι αυτή που εισέβαλε στην Κύπρο και αποσταθεροποιεί τη Μεσόγειο. Εάν δεν απειλούσε και δεν αμφισβητούσε τα σύνορα και τις διεθνείς συνθήκες με τη ρητορική και τις ενέργειές της –από την ψήφιση του casus belli από την τουρκική εθνοσυνέλευση μέχρι τις πτήσεις μαχητικών της πάνω από ελληνικά νησιά–, ο πρωθυπουργός της Ελλάδας δεν θα ήγειρε άμεσα ή έμμεσα θέμα Τουρκίας ούτε στον πρόεδρο και στο Κογκρέσο των ΗΠΑ ούτε στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο.
Αντίθετα, θα υπεραμυνόταν της στενότερης δυνατής σχέσης της Δύσης με την Τουρκία, θα στήριζε τη θεσμική διασύνδεση της τελευταίας με την Ε.Ε. και θα προωθούσε τις αυτονόητες συνέργειες στον τουρισμό και σε πολλούς άλλους τομείς προς όφελος και των δύο χωρών. Αυτά θα έκανε η Ελλάδα εάν η Τουρκία συμπεριφερόταν διαφορετικά. Ωστόσο, μέχρι να συμβεί αυτό η Αθήνα θα ενημερώνει τη διεθνή κοινότητα για την παραβατική συμπεριφορά της Αγκυρας, η οποία, παρεμπιπτόντως, δυσχεραίνει και την αποτελεσματική λειτουργία της νοτιοανατολικής πτέρυγας του ΝΑΤΟ.
