Τα καλά νέα για τον Αλ. Τσίπρα είναι ότι υπήρξε μεγάλη –για τα δεδομένα του ΣΥΡΙΖΑ– συμμετοχή στη διαδικασία εκλογής του από τη βάση και ότι ηττήθηκε η «Ομπρέλα» της εσωκομματικής αντιπολίτευσης στη μάχη του σταυρού για την Κεντρική Επιτροπή. Εχει, δηλαδή, πλέον τη δυνατότητα να κάνει τις αναγκαίες ρήξεις για τον μετασχηματισμό του κόμματός του, όπως έχει διακηρύξει, γιατί είναι εσωκομματικά πανίσχυρος και αναμφισβήτητος ως ηγέτης.
Είναι;
Η απάντηση θα δοθεί μετά τις εκλογές και δεν είναι αυτονόητα καταφατική.
Για να πετύχει μια καλή επίδοση θα πρέπει –μέχρι τότε– να αξιοποιήσει τη δύναμη που πήρε στις εσωκομματικές εκλογές για να παρουσιάσει συγκροτημένη και ενδιαφέρουσα προγραμματική πρόταση, μακριά από το πλαίσιο των πέντε σημείων του συνεδρίου (π.χ. κατάργηση Πανελλαδικών για ορισμένα ΑΕΙ, επαναφορά της 13ης σύνταξης, «εξαφάνιση» της αποκλειστικής νοσοκόμας μέσω προσλήψεων, διαγραφή μέρους των χρεών της πανδημίας κ.ο.κ.), η οποία θα χαρακτηρίζεται από δημοσιονομικό ορθολογισμό, αποδοχή της διεθνούς πραγματικότητας, πολιτική ευρηματικότητα και σοσιαλδημοκρατική ευαισθησία.
Θα πρέπει επίσης να παρουσιάσει μια ομάδα καταρτισμένων στελεχών που θα μπορούν, φαντασιακά, να αποτελέσουν μέλη μελλοντικού υπουργικού συμβουλίου. Για να διαμορφωθεί αυτή η συλλογική πεποίθηση δεν αρκεί να είναι δίπλα στον κομματικό τομεάρχη ένας τεχνοκράτης (π.χ. ο καθηγητής Φαραντούρης δίπλα στον βουλευτή Φάμελλο για τα ενεργειακά). Αλλά θα πρέπει ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ να δυσαρεστήσει παλιούς για να επιβάλει τους νέους και να αγνοήσει την επετηρίδα που διαμορφώθηκε με τη σταυροδοσία για την Κ.Ε.
Αναγκαία, επίσης, είναι η διαμόρφωση μιας νέας στρατηγικής για τη δημιουργία ερεισμάτων στην αυτοδιοίκηση, στον συνδικαλισμό, στους παραγωγικούς φορείς και για την ουσιαστική ενσωμάτωση των νέων μελών.
Επείγει, άλλωστε, η αλλαγή νοοτροπίας και επικοινωνιακής κουλτούρας ώστε, για παράδειγμα, να μην καταγγέλλεται ο πρωθυπουργός για την παρουσία του στο Κογκρέσο που ήταν μία από τις καλύτερες στιγμές, αν όχι η καλύτερη, της πρωθυπουργικής θητείας του.
Ολα αυτά δεν θα έχουν αποτέλεσμα αν δεν συνδυαστούν με μια γενναία αυτοκριτική –τουλάχιστον– για τη συνεργασία με τον Καμμένο και για την αντιθεσμικότητα που επιδείχθηκε σε διάφορα επίπεδα (από τον διαγωνισμό για τις τηλεοπτικές άδειες που αντί για τεράστιας σημασίας τομή κατέληξε σε φιάσκο, μέχρι τη διαχείριση της υπόθεσης Novartis που αντί για κάθαρση έφερε τα γνωστά αποτελέσματα).
Συμπερασματικά: Η διαχείριση της εσωκομματικής ελευθερίας δεν είναι απλή υπόθεση για τον Αλ. Τσίπρα. Η τήρηση ισορροπιών είναι πιο εύκολη από την παραγωγή σκέψης. Και η αλλαγή έξω από την αλλαγή μέσα.
Το ξέρουν όσοι πίστεψαν ότι τα δύσκολα σταματούν στο διαζύγιο και τους προέκυψαν μετά. Ειδικά αν έχουν «παιδιά».
* Η κ. Αγγελική Σπανού είναι δημοσιογράφος, συγγραφέας.
