Λίγες ημέρες πριν από την πολυαναμενόμενη ομιλία του Βλαντιμίρ Πούτιν στη Μόσχα, με αφορμή τους εορτασμούς για την επέτειο της λήξης του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, το πρακτορείο Reuters ανέφερε πως ο Ρώσος πρόεδρος θα εξαπέλυε απειλές για πυρηνικό Αρμαγεδδώνα. Το Reuters έπεσε έξω. Η ομιλία του ηγέτη που αιματοκυλίζει την Ευρώπη εν έτει 2022 δεν περιλάμβανε απειλές και προειδοποιήσεις, αλλά έναν ορυμαγδό από αφόρητες κοινοτοπίες, που στοχεύουν σε ένα κοινό συνωμοσιόπληκτο. Η αλήθεια είναι ότι περιμέναμε κάτι καλύτερο από τον Πούτιν. Οχι, πάντως, κάτι τόσο φρικτά προβλέψιμο και οργασμικά πληκτικό. Περιμέναμε, αν μη τι άλλο, ένα επιχείρημα, μια τοποθέτηση που θα μας έβαζε σε κάποιες σκέψεις για το σφαγείο της Ουκρανίας. Να θίξει μια παράμετρο που δεν είχαμε υπολογίσει, δεν είχαμε σκεφτεί. Δεν συνέβη τίποτα τέτοιο, παρά μόνον η ανιαρή επανάληψη της μόνιμης επωδού ότι η Δύση και το ΝΑΤΟ αποτελούσαν απειλή για τα εδάφη της Ρωσίας, συνεπώς έπρεπε να επέμβει. Λέγεται ότι από την αρχή αυτού του πολέμου, ο Πούτιν υπολόγιζε να θριαμβολογήσει στις 9 Μαΐου περί της «αποναζιστικοποίησης» της Ουκρανίας, κηρύσσοντας την περίλαμπρη νίκη της Ρωσίας. Εναν στρατιωτικό θρίαμβο που αυτομάτως θα γινόταν και πολιτικός, διπλωματικός. Αυτό δεν συνέβη ποτέ. Οχι ακόμη πάντως.
Προφανώς και ήθελε να συνδυάσει, και να ταυτίσει, τη νίκη της Σοβιετικής Ενωσης το 1945 με τη δική του νίκη στην Ουκρανία. Ατύχησε και εδώ. Αντ’ αυτού απλώς επανέλαβε αυτό που επαναλαμβάνουν οι «ναι μεν αλλά» αυτού του πολέμου. Ή μάλλον, επανέλαβε αυτό που πιστεύει μεγάλη μερίδα κόσμου στην Ελλάδα, ότι ο ένοχος αυτού του πολέμου δεν είναι ο εισβολέας αλλά ένας τρίτος πόλος, οι ΗΠΑ ή/και η Ευρωπαϊκή Ενωση – πάντως, η Δύση. Ή, έστω, ότι Ρωσία και Αμερική φέρουν περίπου την ίδια ευθύνη για το αιματοκύλισμα στην Ουκρανία. Δεν θα έπρεπε να μας ξαφνιάζει η χθεσινή ομιλία Πούτιν.
Απευθυνόταν πρώτα και κύρια στο ρωσικό κοινό, επόμενο λοιπόν ήταν να μιλήσει σαν πολιτικάντης δευτέρας κατηγορίας ή ως ο αυταρχικός ηγέτης (που είναι) ο οποίος βρίσκει τους ενόχους κάπου στο εξωτερικό, μιλάει για συνωμοσίες κατά της Ρωσίας κτλ. Και πάλι όμως, μέσα από μια ομιλία που ως στόχο έχει να «χαϊδέψει αυτιά», θα περίμενε κάποιος μια λεπτομέρεια που θα διαβαζόταν αλλιώς πίσω από τις γραμμές. Ο πόλεμος αυτός δεν έχει, λοιπόν, ούτε ένα στοιχειώδες ιδεολογικό υπόβαθρο, δεν εδράζεται πουθενά, παρά μόνο στις φοβικές εμμονές ενός πολιτικού που αντιλαμβάνεται τον κόσμο με όρους του 1939.
