Το αποτέλεσμα των γαλλικών εκλογών έγινε αντικείμενο ποικίλων σχολιασμών. Κάποιοι, όχι λίγοι, μίλησαν για μια Γαλλία χωρισμένη στα δύο. Προφανώς εννοούν το ιδεολογικό, πολιτικό, πολιτισμικό και κοινωνικό χάσμα που υπάρχει μεταξύ του 58,5% και του 41,5% των δύο πόλων της γαλλικής κοινωνίας. Από τη μια πλευρά ο χώρος των συστημικών δυνάμεων και από την άλλη ο χώρος στον οποίο συνέκλιναν όλες οι ποικιλόμορφες αντισυστημικές δυνάμεις.
Τα δημοκρατικά πολιτεύματα αντιμετωπίζουν με ελάχιστους κλυδωνισμούς παρόμοιες καταστάσεις βαθέος διχασμού, γιατί διαθέτουν πολλές ασφαλιστικές δικλίδες που εκτονώνουν αυτές τις εντάσεις. Και κυρίως γιατί στις αδιάβλητες εκλογές αποτυπώνεται η βούληση των πολιτών.
Στα δημοκρατικά πολι- τεύματα τα κοινωνικά ρήγματα στο τέλος γεφυρώνονται, χωρίς να κλονισθούν το πολί- τευμα, οι θεσμοί του και πάνω απ’ όλα η κοινωνική συνοχή.
Τα γράφω αυτά καθώς η Γαλλία το 1981 βρέθηκε σε κατάσταση πολύ πιο πολωμένη από τη σημερινή, όταν στις 10 Μαΐου 1981 το λαϊκό μέτωπο σοσιαλιστών – κομμουνιστών ανέδειξε πρόεδρο της Γαλλικής Δημοκρατίας τον Φρανσουά Μιτεράν και έφερε στη νέα κυβέρνηση τέσσερις κομμουνιστές υπουργούς. Τον πρώτο χρόνο ο Γάλλος πρόεδρος έλαβε μια σειρά από μέτρα που χαρακτήριζαν την ατζέντα της Αριστεράς, όπως αποκρυσταλλώθηκε στο κοινό πρόγραμμα σοσιαλιστών – κομμουνιστών. Πολύ γρήγορα όμως ο Φρανσουά Μιτεράν αντιλήφθηκε τα αδιέξοδα που προκαλεί αυτή η πολιτική και μόλις ένα χρόνο μετά αναθεώρησε σχεδόν όλο το κοινό πρόγραμμα. Το αποτέλεσμα ήταν να παραιτηθούν οι τέσσερις κομμουνιστές υπουργοί και ο Μιτεράν άρχισε να εφαρμόζει μια πιο φιλελεύθερη οικονομική πολιτική. Ποιος ήταν ο υποστηρικτής αυτής της δεξιάς στροφής; Μα, ο Ζαν-Λικ Μελανσόν. Και τη στήριξε και τη δικαιολόγησε. Από τα παράδοξα της Ιστορίας.
Βλέπουμε λοιπόν πως στα δημοκρατικά πολιτεύματα τα κοινωνικά ρήγματα στο τέλος γεφυρώνονται, χωρίς να κλονισθούν το πολίτευμα, οι θεσμοί του και πάνω απ’ όλα η κοινωνική συνοχή. Η Γαλλία σήμερα έχει ένα συμπαγές 58,5% που ξέρει τι θέλει και ένα ετερόκλητο 41,5% που ξέρει τι δεν θέλει. Αυτή είναι η ουσιαστική διαφορά των δύο πόλων, που δίνει μια μεγάλη άνεση κινήσεων στον νικητή των εκλογών. Ολα δείχνουν πως και στις επικείμενες βουλευτικές εκλογές ο Εμανουέλ Μακρόν θα έχει δίπλα του έναν πρωθυπουργό από τον χώρο της φιλελεύθερης Κεντροδεξιάς, αποφεύγοντας έτσι μια ανεπιθύμητη συγκατοίκηση.
