Στη θεωρία, τα κοινωνικά δίκτυα επιτρέπουν στον καθένα να μοιραστεί σκέψεις και εικόνες με όλους. Στην πράξη, αντανακλούν τη διάσπαση της πολιτικής και της κοινωνίας, παρέχοντας ακόμη μεγαλύτερη ισχύ σε όσους τη διαθέτουν μέσω αξιώματος, πλούτου ή «αναγνωρισιμότητας». Οπως και με τα παραδοσιακά μέσα ενημέρωσης, τα βασικότερα ζητήματα στα κοινωνικά δίκτυα αφορούν την ιδιοκτησία τους και σε τι αυτή προσβλέπει. Μετά, μας απασχολεί πώς κυβερνήσεις και διεθνείς οργανισμοί ρυθμίζουν τα μέσα ώστε να μην κάνουν κακό. Τότε προκύπτουν ζητήματα σχετικά με κριτήρια και μηχανισμούς για τον περιορισμό της ελευθερίας του λόγου. Οταν ένας άνθρωπος μπορεί να είναι μοναδικός ιδιοκτήτης καθιερωμένου, παγκόσμιου φόρουμ, αυτά τα ερωτήματα απαιτούν απαντήσεις.
Ας κάνουμε ένα «νοητικό πείραμα». Τι θα συνέβαινε εάν Twitter και Facebook υπήρχαν στα χρόνια της ανόδου του Χίτλερ, εάν, αντί να γράφει τον «Αγώνα» του, έχυνε το αντισημιτικό του μίσος και μεγαλόπνοα σχέδια σε «τιτιβίσματα» και αναρτήσεις; Θα είχε αποκλειστεί απ’ αυτές τις πλατφόρμες (εάν οι ιδιοκτήτες τους δεν ήταν υποστηρικτές της απόλυτης ελευθερίας του λόγου); Θα αποκτούσε ακόμη περισσότερους ακολούθους; Θα αφύπνιζε τους αντιπάλους του, ώστε τα πολλά γερμανικά κόμματα της εποχής εκείνης να εγκατέλειπαν τις μεταξύ τους έριδες για να αντιμετωπίσουν την απειλή εγκαίρως; Από την Ιστορία και από τη σημερινή συμπεριφορά πολιτικών, υποθέτουμε πως όχι. Μάλλον, καμαρώνοντας για τους δικούς τους οπαδούς στα κοινωνικά μέσα, θα συνέχιζαν τους καβγάδες τους, ενώ οι ναζί θα εδραιώνουν την ισχύ τους στον πραγματικό κόσμο της γροθιάς, του ατσαλιού και του αίματος.
Τα «τιτιβίσματα» του Τραμπ μπορεί να μονοπωλούσαν την επικαιρότητα για μια περίοδο, όμως πιο καθοριστικό ρόλο στην προεδρία του έπαιξαν τα παραδοσιακά μέσα του μεγιστάνα Μέρντοχ. Η κοσμοθεωρία και οι πράξεις του Πούτιν και κάθε αυταρχικού ηγέτη, επίσης, δεν καθορίζονται από κοινωνικά δίκτυα. Και τα παλιά και τα νέα μέσα μπορούν να εντείνουν τον φανατισμό και τον θρυμματισμό της πολιτικής, προκαλώντας ατελείωτους αντιπερισπασμούς, διευκολύνοντας το έργο αυταρχικών καθεστώτων. Η αέναη πρόκληση για τη δημοκρατία δεν είναι ο ιδιοκτήτης ενός μέσου, αλλά πώς η ίδια θα θεσπίσει κανόνες ώστε η ελευθερία όλων να μην οδηγεί νομοτελειακά στην επικράτηση των λίγων.
