Η αυγή του 2022 της έφερε το πιο πολύτιμο δώρο: την κόρη της. «Η Κίρα μας έγινε ενός μηνός. Πήρε από τον μπαμπά της τα πρώτα της λουλούδια. Αυτό είναι ένα νέο επίπεδο ευτυχίας για εμάς», έγραφε σε ανάρτησή της στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης στις αρχές Φεβρουαρίου. Μέχρι το τέλος του ίδιου μήνα, με την εισβολή των ρωσικών στρατευμάτων στη χώρα τους, την Ουκρανία, η ευτυχισμένη ζωή τους είχε ανατραπεί. Η Βαλέρια, ο Γιούρι και το μωρό τους είχαν μπει στη δίνη του πολέμου.
Πριν από λίγες μέρες, σύμφωνα με ανακοίνωση του υπουργείου Αμυνας της Ρωσίας, «οι ένοπλες δυνάμεις μας έθεσαν εκτός λειτουργίας, με πυραύλους υψηλής ακρίβειας και μεγάλου βεληνεκούς, έναν σταθμό ανεφοδιασμού του στρατιωτικού αεροδρομίου της Οδησσού, όπου υπήρχε σημαντική ποσότητα όπλων, τα οποία είχαν προμηθεύσει στις ουκρανικές δυνάμεις οι ΗΠΑ και ευρωπαϊκές χώρες». Στην πραγματικότητα, οι πύραυλοι «υψηλής ακρίβειας» έπληξαν και δύο κτίρια κατοικιών στην καρδιά της Οδησσού. Η 28χρονη Βαλέρια, η ρωσικής καταγωγής μητέρα της, Λιουντμίλα, και η μόλις τριών μηνών Κίρα ήταν ανάμεσα στους πέντε νεκρούς της επίθεσης.
Ο Γιούρι είχε βγει για να αγοράσει τρόφιμα. Επιστρέφοντας βρήκε τα πτώματά τους στα ερείπια του σπιτιού τους. Τρεις γενιές είχαν αφανιστεί μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα. Ηταν απόγευμα Μεγάλου Σάββατου. Την ώρα που εμείς στρώναμε το γιορτινό τραπέζι και κάναμε τις τελευταίες προετοιμασίες για το πασχαλιάτικο γλέντι, ο δικός του κόσμος χανόταν οριστικά. «Δεν πενθώ μόνο για την οικογένειά μου, για την πόλη μας και την πατρίδα μας, αλλά και για έναν ολόκληρο πολιτισμό», δήλωσε στη ρεπόρτερ του BBC Καρολάιν Ντέιβις, δείχνοντάς της, στο κινητό του, φωτογραφίες της γυναίκας του και της κόρης τους. Μόνο αυτές του έχουν απομείνει πια.
Μέρα με τη μέρα ολοένα περισσότερο συνηθίζουμε τη φρίκη στην Ουκρανία, τις θηριωδίες, τον πόνο των ανθρώπων. Τα μεταβολίζουμε γρήγορα, όπως συνέβη με τόσους άλλους πολύνεκρους πολέμους – στη Λιβύη, στη Συρία, στην Υεμένη. «Τι να κάνουμε; Ετσι είναι η ζωή», λέμε. Κι αυτός είναι ο μεγαλύτερος κίνδυνος: να συνηθίσουμε το σκοτάδι, να εξοικειωθούμε με το Τέρας. Γιατί η συνήθεια γίνεται αδράνεια, κινούμενη άμμος που μας εγκλωβίζει. Κι αν ποτέ χρειαστεί –απευκταίο, ειλικρινά– να αντικρίσουμε εμείς το Τέρας στα μάτια, θα είμαστε παντελώς ανέτοιμοι, παγιδευμένοι στην επίπλαστη αμεριμνησία μας.
